مهدویت

پیشینه عاشورا

mahdaviiat1 — Fri, 01 Jan 2010 08:08:40 GMT

پیشینه عاشورا و مسئله روزه گرفتن یهود و سایر ادیان

عاشورا در زمان جاهليت و ميان قريش‏

در سنن دارمى روايت شده كه رسول خدا(ص) فرمود:

اين روز روز عاشوراست و قريش اين روز را در جاهليت روزه مى‏گرفتند پس هر كدام شما (مسلمين) دوست دارد روزه بگيرد، بگيرد و هر كدام دوست دارد روزه را ترك كند ترك كند

در كتاب موطأ مالك آمده:إن عائشة قالت: كان يوم عاشوراء يوما تصومه قريش فى الجاهلية و كان رسول الله(ص) يصومه فى الجاهلية در صحيح بخارى نقل شده:إن قريشا كانت تصوم يوم عاشوراء فى الجاهلية ثم أمر رسول الله(ص) بصيامه حتى فرض رمضان

در كتاب نيل الاوطار آمده:أن اهل الجاهلية كانوا يصومون يوم عاشوراء و إن رسول الله(ص) صامه و المسلمون قبل أن يفرض رمضان.

عاشورا بعد از اسلام و قبل از وجوب روزه ماه رمضان‏

در صحيح بخارى از ابن عمر نقل شده: صام النبى(ص) عاشوراء و أمر بصيامه فلما فرض رمضان ترك و نيز در صحيح بخارى از عايشه نقل شده: رسول خدا به روزه روز عاشورا امر كرد تا هنگامى كه روزه ماه رمضان واجب شد. آنگاه فرمود : هر كس مى‏خواهد، روز عاشورا را روزه بگيرد و هر كسى مى‏خواهد افطار كند در كتاب جامع احاديث الشيعه از كتاب من لا يحضره الفقيه از امام باقر(ع) نقل شده: محمد بن مسلم و زراره از آن حضرت از روزه روز عاشورا سؤال كردند، فرمود: كان صومه قبل شهر رمضان فلما نزل شهر رمضان ترك

عاشورا پس از وجوب روزه ماه رمضان‏

در روايات شيعه آمده : و أما الصوم الذى يكون صاحبه فيه بالخيار فصوم يوم الجمعة ـ الى أن قال ـ و صوم يوم عاشوراء فكل ذلك صاحبه بالخيار إن شاء صام و إن شاء أفطرو نيز از مام باقر(ع) روايت شده: إن عليا(ع)قال صوموا العاشوراء التاسع و العاشر فإنه يكفر ذنوب سنة و نيز از امام باقر(ع) روايت شده: «صيام يوم عاشوراء، كفارة سنة»در كنزل العمال روايت شده: لما فرض صوم رمضان سئل النبى(ص) عن صوم عاشوراء فقال: هو يوم من ايام الله تعالى فمن شاء صامه و من شاء تركه و نيز در همان كتاب: عن عمار بن ياسر قال: امرنا بصيام عاشوراء قبل أن ينزل رمضان فلما نزل رمضان لم نؤمر به و در همان كتاب: ظعن قيس بن سعد قال: كنا نصوم عاشوراء... قبل أن ينزل علينا صوم رمضان فلما نزل لم نؤمر به و لم ننه عنه و نحن نفعل مستفاد از اين روايات و دهها روايت ديگر كه در كتابهاى حديثى سنى و شيعه نقل شده، اين است كه عاشورا از زمان حضرت موسى تا بعثت رسول خدا(ص) و از بعثت تا هنگام وجوب روزه ماه رمضان و همچنين پس از آن مورد تعظيم و از ايام الله بوده است و همواره با انجام روزه در آن، بزرگ داشته مى‏شده است. مستفاد از اين روايات و دهها روايت ديگر كه در كتابهاى حديثى سنى و شيعه نقل شده، اين است كه عاشورا از زمان حضرت موسى تا بعثت رسول خدا(ص) و از بعثت تا هنگام وجوب روزه ماه رمضان و همچنين پس از آن مورد تعظيم و از ايام الله بوده است و همواره با انجام روزه در آن، بزرگ داشته مى‏شده است در اينجا اين پرسش پيش مى‏آيد كه علت عظمت اينروزه و از ايام الله بودن آن چيست؟ زيرا غالبا زمانها به واسطه حوادث مهمى كه در آن اتفاق مى‏افتد عظمت پيدا مى‏كنند مانند روز ميلاد رسول خدا(ص) روز بعثت و روز وفات آن بزرگوار و روز تولد اميرمؤمنان و روز غدير و روز شهادت آن گرامى. در پاسخ اين سوال مطالبى در كتابها نقل شده و برخى از آنها مورد خدشه قرار گرفته است اما از يك نكته گويا غفلت شده كه علت عظمت اين روز حادثه كربلا باشد و بزرگداشت اين روز از همان زمان حضرت موسى نيز به همين علت بوده و شاهد آن روايتى است كه در پايان اين مقال نقل خواهيم كرد. و اگر همه حوادثى كه گفته شده در اين روز اتفاق افتاد مطابق با واقع باشد، باز از همه مهمتر و عظيمتر حادثه كربلاست

لازم بذكر است اين وبلاگ در راستاي فرمايشات مقام معظم رهبري برآنست تاجامعترين مطالب درباره هر موضوع مطرح شده رادريك مقاله گردآوري كرده وبراي دانلوددر اختيار شما سروران گرامي قرار دهدتا شما بزرگواران با نهايت صرفه جويي در وقت بهترين استفاده راببريداين بار هم به مناسبت فرارسيدن ماه ايثاروشهادت (محرم) مقاله اي تدوين شده است كه موضوعات مطرح شده در مقاله حاوي محوريت مطالب زير مي باشد.

کليات زندگينامه حضرت ابولفضل.pdf

كليات زندگينامه امام حسين(ع)- چیستی عاشورا-كربلا وشهداي كربلا- پیامبرانی كه دست به دامن امام حسین (ع) شدند-عاشورا وانتظار-- پیامدهای واقعه عاشورا- عاشورا فرارروي ملل و نحل- عزاداري و انتظاروآسيب شناسي آن- امام خميني (ره) و عزاداري حسيني- وده ها موضوعات مختلف ديگربابا ديدگاههاي مختلف با محوريت امام حسين-محرم-عاشورا-كربلا-وشهدا كربلاواربعين حسيني

این برنامه تحت فرمت جاواست. این مجموعه شامل زندگینامه ابا عبدالله الحسین (ع)، فضایل و سیره (نمونه هایی از فضایل و سیره فردی - گزیده ای از دعای عرفه - در آمدی بر سیره قرآنی امام - حكومت و سیاست در سیره امام )، در نگاه رهبری ( بیانات معظم له در جمع مداحان ، نیروی مقاومت بسیج و نماز جمعه )، آسیب شناسی (بیانات رهبری - آیت الله مكارم شیرازی - آیت الله معرفت - حاج محمد رضا طاهری)، نهضت كربلا ( سیر تاریخی نهضت كربلا - نامه ها و ملاقات های امام - نهضت كربلا از دیدگاه اهل سنت - زمینه های اجتماعی واقعه عاشورا - بن مایه ها و درون مایه های رخداد عاشورا - حسین بن علی مظهر عزت - امر به معروف در نهضت حسینی - اسوه های تربیتی و اخلاقی در نهضت حسینی - فرهنگ عاشورا در سیره معصومین -تحلیل جامعه‏ شناختى از سنت عزادارى حسینى)، شعر عاشورا

شجره خانوادگي حضرت رقيه.

عاشورا.pdf

يک بغل بادخنک رابه گلويم برسان تاببينی که تمام جگرم سوخته است

اسكرين سرورمحرم.rar

فلش درباره امام حسين

زندگينامه حضرت زينب(س).pdf

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

برخورد قاطعانه نظام با عاملان هتک حرمت عاشورا

mahdaviiat1 — Wed, 30 Dec 2009 12:55:18 GMT

انا لله و انا الیه الراجعون

ملت بزرگ و شریف ایران

درخواست مديريت وبلاگ از طرف كليه بلاگرها

برخورد قاطعانه نظام با عاملان هتک حرمت عاشورا

مديريت وبلاگ هتک حرمت به ساحت مقدس امام‌حسین(ع) در روز عاشورا را محکوم کرده و برخورد قاطع مسئولین قضایی و امنیتی با مسببین این حرکات هنجارشکن را خواستار است

در روز عاشورا که دل‌های شیعیان جهان مالامال غم و اندوه و عزا برای حضرت سیدالشهداء(ع) و اصحاب باوفایش بود و مردم مومن و متدین ایران اسلامی در صف‌های منظم و مرتب به عزاداری مشغول و به پیشگاه آن امام شهید احترام و یاد شهدای کربلا را گرامی می‌داشتند، عده‌ای این روز عزیز را که به نص ادله ما روز اعظم مصائب است، مورد هتک حرمت قرار دادند و به مقدسات اسلامی و ساحت مقدس حضرت امام حسین و ولایت و نظام اسلامی اهانت کردند و قلب مقدس امام زمان(عج) و همه دوستداران اهل‌بیت عصمت و طهارت را جریحه‌دار نمودند، این حرکات هنجارشکن را محکوم کرده و این مصیبت را به مقام معظم رهبری، تمامی ارادتمندان مکتب اهل‌بیت(ع)، حوزات علمیه، مراجع تقلید و عزیزان فرهیخته دانشگاهی تسلیت گفته و این عده را نصیحت می‌کنم که به دامان ملت برگشته و راه اهل‌بیت(ع) را پیشه خود سازند و ان‌شاء‌الله مسئولین امنیتی و انتظامی و قضایی هم راه‌هایی را که موجب التیام جراحات قلب مقدس امام زمان‌(عج) و مقام معظم رهبری شود، طی نمایند و طوری عمل گردد که دیگر این مصائب صورت نگیرد. متاسفانه در روز عاشورا در حالي که ملت عزادار ايران اسلامي يکپارچه در حال برگزاري عزاداري ابا عبدالله الحسين (ع)‌ بود،‌عده معدودي به طور سازمان يافته و همسو با رسانه هاي دروغ پرداز خارجي علاوه بر تخريب اموال عمومي و اغتشاش،‌به مقدسات اسلامي بويژه اصل اصيل ولايت فقيه اهانت و جسارت کردند. اين عده با شعارهاي ساختار شکنانه، ‌فضاي معنوي روز عاشورا را مخدوش ساختند و موجب شادماني دشمنان و مخالفان نظام اسلامي شدند

تهيه کنندگان اين بيانيه هچنين هوشياري ملت ايران در برابر اين فتنه ها و برخورد جدي دستگاه قضا با عاملان اين فتنه را خواستار شدند. ‌اين حرمت شکني ها در روز عاشورا که در آن ايمان ،‌علاقه و عشق مردم به ارزش هاي اسلامي و ستون اصلي و محور انقلاب يعني اصل ولايت فقيه نيز مورد تعرض قرار گرفت ، ‌ثابت مي کند که فريب خوردگان و دشمنان نظام و انقلاب با اصل اسلام و انقلاب مخالفند و الا انتخابات بهانه اي بيش نيست اقدامي تاسف بارتر از اين نيست که عده اي خودفروخته و يزيد صفت در ظهر عاشورا به ساحت مقدس بزرگ پرچمدار عدالت و آزادي، حضرت اباعبدالله الحسين (ع)‌ در قلب کشوري که نهضت سرخ حسيني را الگوي تمامي اقدامات و فعاليت هاي خود قرار داده است، اين چنين اهانت کنند. ما نيز همراه و همسو با دلسوختگان، ‌با عرض تسليت به محضر مبارک ولي عصر (ع)‌ ،‌ضمن محکوم کردن هتک حرمت ساحت مقدس سرور و سالار شهيدان امام حسين (ع)‌ بر حرکت خود بر مدار نهضت حسيني تاکيد مي کنيم و خواستار برخورد جدي و قاطع دستگاه قضا با مسببين اين حادثه مي باشيم ساختار شکنان و منافقان سبز پوش چند ماهي است با وسيله قرار دادن شعارهاي به ظاهر ديني، چهره اصلي خود را پنهان کرده و با سو استفاده از فضاي روحاني محرم در روز عاشورا اقدام به سر دادن شعارهاي ضد اسلامي کردند که با حضور مردم توطئه آشوبگران خنثي شد. عاشورايي لازم بود تا انسان ها حق را از باطل تشخيص دهند

حوادث ناگوار عاشوراي 88 قطعا سبب خواهد شد که عده اي از مردم و نخبگان سياسي که احيانا نسبت به برخي رفتارهاي دولت کنوني اعتراض دارند با هوشياري بيشتري موضع گيري کرده و صف خود را از معاندين جمهوري اسلامي جدا کنند. مل وقيحانه و ضد اسلامي ساختارشکناني که گستاخي خود را نسبت به ارکان انقلاب و اسلام به نهايت رسانده و در راستاي تحقق خواب هاي پريشان دشمنان نظام اسلامي ايران صورت گرفته است، محکوم مي کنيم. لازم است امت آگاه، ولايتمدار و شهيدپرور در استمرار آرمان امام راحل و شهداي والامقام همچون گذشته ضمن حمايت از نظام جمهوري اسلامي و ولايت فقيه، از ولي فقيه و رهبر فرزانه حضرت آيت الله العظمي خامنه اي (مدظله العالي) اطاعت کرده، بصيرت را افزايش داده و اتحاد خود را بيش از پيش حفظ کنند

کليات زندگينامه حضرت ابولفضل.pdf

شجره خانوادگي حضرت رقيه.

عاشورا.pdf

يک بغل بادخنک رابه گلويم برسان تاببينی که تمام جگرم سوخته است

اسكرين سرورمحرم.rar

فلش درباره امام حسين

زندگينامه حضرت زينب(س).pdf

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

نظريه اي کینه توزانه و بي ارزش درباره علت قیام عاشورا

mahdaviiat1 — Fri, 25 Dec 2009 13:28:12 GMT

نظريه اي کینه توزانه و بي ارزش درباره علت قیام عاشورا

گروهي از متعصبان بني اميه، قيام امام عليه السلام بر عليه يزيد را قيامي به خاطر سلطنت و دستيابي به ثروتهاي کشور دانسته اند، اين نظريه بر کينه آنان نسبت به امام عليه السلام دلالت دارد به خاطر پيروزيهاي برجسته اي که آن حضرت در نهضت مبارکش به دست آورد که هيچ مصلح اجتماعي در روي زمين، چنين پيروزيهايي به دست نياورده است.

شايد بعضي از آنان به خاطر جهلشان نسبت به حقيقت نهضت حسيني و عدم آگاهي از علل آن معذور باشند؛ زيرا امام به يقين مي دانست که انقلابش در صحنه هاي نظامي شکست خواهد خورد؛ زيرا خصمش، از پشتيباني ارتشي فراوان با قدرت و نيرويي بسيار، برخوردار بود ولي آن حضرت هيچ نيروي نظامي نداشت تا سلطنت را به دست آورد و اگر آن گونه که مي گويند، هدفش سلطنت بود، هنگام شنيدن خبر کشته شدن سفيرش، «مسلم بن عقيل» و برگشتن کوفه بر ضد وي، به حجاز و يا جاي ديگري باز مي گشت و از نو براي رسيدن به هدفش شروع به فعاليّت مي کرد تا به مقصدش دست يابد.

امام مي دانست که اوضاع موجود، همه به نفع بني اميه بوده و هيچ چيزي از آنها در پشتيباني وي و يا به منفعت او نبوده است. «ابن خلدون» مي گويد: «شکست حسين عليه السلام، امري حتمي بود؛ زيرا حسين، قدرتي نداشت که او را در شکست دادن امويان موفق سازد؛ چون طوايف «مضر» براي قريش تعصب داشتند و تعصب قريش براي خاندان عبد مناف و تعصب خاندان عبد مناف براي بني اميه بود و قريش اين را براي آنها مي دانستند و ديگر مردمان نيز منکر آن نيستند»

انقلاب امام، به خاطر هدفي بود که اين ظرفيت و اختيار از دست داده ها نمي توانند آن را بينديشند. زيرا قيام آن حضرت بر ضد حکومت يزيد، به خاطر حمايت از ارزشهاي اسلامي و ارزشهاي والا از دست امويان است که با تيشه به ريشه آنها حمله برده بودند..

يکي از نويسندگان معاصر مي گويد: «ما حق داريم بپرسيم که هدف حسين عليه السلام چه بوده و آن حضرت براي چه مطلبي فعاليت داشته است؟ اگر هدف آن حضرت، هدفي شخصي براي ساقط کردن يزيد بود تا خود، خلافتي را که مورد نظرش بود، در اختيار گيرد، اين اصرار را در حضرتش نمي ديديم که مي خواست به سوي کوفه برود علي رغم اينکه مردم از دور او پراکنده شده و به ابن زياد تسليم گشته و براي روبه رو شدن و از بين بردن وي، با تعداد بسيار، سلاح به دست گرفته بودند. کوتاه نظرترين مردم مي دانست که سرنوشت آن حضرت از آنچه کارش بدان انجاميد متفاوت نبود، اگر حسين تا اين درجه از کوته نظري بود، به مکه باز مي گشت تا از نو براي رسيدن به منصب خلافت تلاش کند... و اگر هدفش در آغاز کار رسيدن به منصب خلافت بود و هنگامي که خبر کشته شدن عموزاده اش به وي رسيد، سفر خود را براي گرفتن انتقام از قاتلانش به خاطر اجابت خواسته خانواده و نزديکانش ادامه داد، - آن گونه که بعضي از محققان ادعا کرده اند -، اگر هدفش اين مي بود، در مي يافت گروهي که همراه وي براي گرفتن انتقام خارج شده و تعدادشان از نود نفر مرد، زن و کودک تجاوز نمي نموده است، به چيزي از آن هدف نمي رسيدند و همه آنها از بين مي رفتند و خود حضرت نيز، جان خود را به صورت قرباني کم ارزشي در ميدان انتقام گرفتن، فدا مي کردند. از اين گذشته، وظيفه او براي انتقام گرفتن اين بود که برگردد تا صفهاي ياران و خويشانش را جمع کند و با شمار عظيمي از افراد خشمگين و انتقامجو پيش آيد. بنابراين، مسأله، مسأله انتقام جويي و هدف، هدفي شخصي نبوده، بلکه مطلب، مطلب امّت است و ماجرا براي حق بوده و اقدام، اقدامي فداکارانه بود که مي خواست از خويشتن مثالي براي جانبازي و فداکاري ارائه نمايد، اصرار حسين عليه السلام براي رفتن به سوي کوفه، پس از آگاه شدن از عقب رفتن مردم آنجا و دست کشيدن آنان از جهاد، تنها براي اين بود که با شهادت خود، پرچمي برافرازد که آن اندک مردماني که همچنان به ارزشها ايمان داشتند و از ميان رهبران، کسي را مي جستند که راه تلاش در مبارزه را به آنان نشان دهد... و نيز براي تحريک وجدان انسانهاي و امانده اي که برجاي نشسته و از نگهداري حقوق و رعايت منافعشان، بازمانده بودند». اين سخن، واقعيت درخشاني را که امام حسين عليه السلام به خاطر آن مبارزه کرده بود، در بر مي گيرد؛ زيرا آن حضرت، هيچگونه منفعت شخصي را مد نظر نداشت، بلکه هدفش صلاح امّت و نگهداري آنان از دست امويان بوده است.

کليات زندگينامه حضرت ابولفضل.pdf

شجره خانوادگي حضرت رقيه.

عاشورا.pdf

يک بغل بادخنک رابه گلويم برسان تاببينی که تمام جگرم سوخته است

اسكرين سرورمحرم.rar

فلش درباره امام حسين

زندگينامه حضرت زينب(س).pdf

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

نگاهي جامعه شناختي به قيام عاشورا

mahdaviiat1 — Thu, 24 Dec 2009 14:00:01 GMT

نگاهي جامعه شناختي به قيام عاشورا

شايد يكي از نكات اصلي براي بحث و بررسي پيرامون قيام كربلا، چرايي و چگونگي بروز آن باشد. بي گمان هر واقعه دلايل تاريخي و جامعه شناسي دارد و براي پي بردن به علت اصلي بروز آن مي بايست يك حادثه را در جغرافياي خاص زماني و مكاني آن بررسي كرد. نگارنده در اين نوشتار به بيان شرايط اجتماعي سرزمين خلافت اسلامي پرداخته است.

واقعه عاشورا صرف نظر از نگاه حسي و عاطفي شيعيان، از مقاطع حساس تاريخ اسلام به شمار مي آيد. اين پديده در طول ساليان سال، همواره مورد توجه بسياري از نهضت ها، جريان ها، قيامها و جنبشهايي بوده است كه عدالت خواهي و عدالت جويي را شعار اصلي خود قرار داده اند. بنابراين بجاست كه از ابعاد مختلف مورد بررسي قرار گيرد. نگارنده بر آن است كه داستان عاشورا، حكايت پر رمز و رازي است كه تا به امروز، تنها برخي از جنبه هاي آن براي ما آشكار شده است. شايد يكي از نكات اصلي براي بحث و بررسي پيرامون قيام كربلا، چرايي و چگونگي بروز آن باشد. بي گمان هر واقعه دلايل تاريخي و جامعه شناسي دارد و براي پي بردن به علت اصلي بروز آن مي بايست يك حادثه را در جغرافياي خاص زماني و مكاني آن بررسي كرد. نگارنده در اين نوشتار قصد دارد، در حد بضاعت اندك خود و با تكيه بر متون و منابع تاريخي، شرايط اجتماعي سرزمين هاي خلافت اسلامي را توصيف كند. مي دانيم كه اوضاع و احوال سياسي جامعه مسلمين، بعد از رحلت پيامبر (ص) دگرگون شد. گردش برخي از گروه هاي قبيله اي كه صرفا مبتني بر جنبه هاي احساسي و عاطفي نسبت به شعارهاي اخلاقي اسلام بود و از تعمق و آگاهي مكتبي بهره كمتري داشت، در زمان جانشينان پيامبر دستخوش تزلزل شد. به همين خاطر با عنايت به اينكه ويژگي هاي دوره جاهلي و عصبيت هاي مناسبت هاي اجتماعي آن هنوز هم براي قبايل عرب جذابيت داشت طبيعي بود كه در مواجهه با مسايل روزمره كه به حد امكان، منافع مادي و اقتصادي آنان را تامين يا تضعيف مي كرد، برخورد متفاوت داشته باشند نوع تعامل قبايل عرب با بسياري از حاكميتها در دوره مورد نظر، بيانگر همين نگاه متفاوت است؛ به خصوص حوادث دوران امامت و خلافت امام علي(ع)، صلح امام حسن(ع) و قيام امام حسين(ع) از همين منظر قابل بررسي است برخي با توجه به گسترش امكانات اقتصادي جامعه اسلامي، نگاهي عافيت طلبانه به زندگي دارند و در مقابل اتفاقاتي كه از نگاه آنان بر هم زدن آرامش جامعه اسلامي تلقي مي شود، شديدا واكنش نشان مي دهند. گروهي ديگر تزاحم و تداخل منافع گروه هاي سياسي را مضر و مخل حيات اجتماعي جامعه اسلامي تشخيص داده و به جاي اينكه از حق پيروي كنند و متجاوز به حقوق را بر سر جاي خود بنشانند، گوشه عزلتي اختيار كرده و بر حال و روز مسلمين تاسف مي خورند. گروه ديگر كه جزو عمال هستند، بقا و دوام خود را در حمايت از حاكميت سلطه مي دانند و براي استمرار وضعيت خود، هر ناله حق طلبانه اي را در گلو خفه مي كنند. در اين ميان، راست قامتاني نيز هستند كه به هيچ وجه ظلم و ستم را بر نمي تابند و پرشور و مقاوم در مقابل بي عدالتي مردانه مي ايستند؛ گر چه از عده و وعده لازم برخوردار نيستند. اين مرزبندي هاي اجتماعي تا زمان صلح امام حسن(ع) بر جامعه اسلامي حاكم بود بعد از انعقاد قرار داد متاركه جنگ، معاويه اقدامات موثري را براي استقرار تثبيت حاكميت خاندان اموي در سراسر جامعه اسلامي انجام داد. وي بلافاصله بعد از انعقاد صلح در اولين سخنراني خود در نخليه اعلام كرد كه قصد و غرض اصلي او در جنگ اين نبوده كه مردم روزه بگيرند و نماز بر پاي دارند و زكات بدهند؛ بلكه هدف وي از نبرد، به دست گرفتن پادشاهي و حاكميت بوده است. (كشف الغمه، علي بن عيسي الاربلي، ترجمه علي بن حسين زواري،ج2،ص115) در اين دوران وضعيت خاصي بر جامعه اسلامي حكفرما بود. به خصوص مناطقي كه تحت سيطره معاويه بودند، در زمان مورد نظر بسياري از صحابه پيامبر(ص) كه مرجع دينداران و مسلمين بودند، در سنين بالاي عمر روزگار مي گذراندند. بسياري از اين افراد بنا به مقتضيات جسمي خود سعي مي كردند در برخورد با قضايا و مسايل سياسي سكوت اختيار كنند؛ اما نسل بعدي كه طبقه ميانسال يا جوان جامعه اسلامي را تشكيل مي داد، تا حدود زيادي از جو سياسي دوران پيامبر و خلفاي راشدين به دور بود. اين افراد منفك از عصر رسالت در شرايطي زندگي مي كردند كه خليفه اي چون معاويه سكان اداره جامعه اسلامي را به دست گرفته بود و دست اندركاران اجرايي او، اشخاصي نظير مغيره بن شعبه، زياد بن ابيه و مروان بن حكم بودند.

نامبردگان به لحاظ اجتماعي به طبقه اشراف جامعه قريش تعلق داشتند و آن چه كه بيش از هر چيز براي آنان اهميت داشت، تامين منافع دستگاه خلافت به هر طريق ممكن بود.

استراتژي اصلي اين جناح، طرفداري از نظريه برتري عرب بر عجم بود كه تنها به اين تز محدود نمي شد. بلكه ميان مسلمان و غير مسلمان و اشراف قبيله قريش با ساير طوايف و قبايل عرب نيز فرق قائل مي شدند و هر سخن مخالف را به شيوه هاي گوناگون و با بهره گيري از زر و زور و تزوير از ريشه مي خشكاندند. طبيعي بود كه نسل فعال و جوان جامعه اسلامي در جو پر اختناق موجود براي جلوگيري از هر گونه خطرات احتمالي ترجيح دهد كه زندگي به روال عادي و معمولي را طي كند. برخي ديگر از مسلمين كه در زمان عمر و ابوبكر به واسطه فتوحات خارجي اعراب به مال و منالي دست يازيده و در سايه بهره گيري از مقرري ها و عطايا به ثروت و مكنتي رسيدند، ترجيح مي دادند وضعيت موجود حفظ شود. خلافت اموي نيز تا زماني كه مخالفت جدي از سوي طيف ياد شده صورت نمي گرفت، با آنان كاري نداشت. بنابراين اشراف و ثروتمندان عافيت طلبي را اختيار كردند و براي اينكه مسلمانان را به حفظ وضع موجود ترغيب و تشويق كنند، مستمسك شرعي براي خود دست و پا كردند و به معترضان مي گفتند بايد با جامعه اسلامي و هيات حاكمه يار و همراه بود و تا حد ممكن از اختلاف و تفرقه پرهيز كرد، تا دين و دنياي مسلمين حفظ شود.

هيات حاكمه نيز براي مشروعيت بخشيدن به نظام سياسي خود، راهكارهاي متعددي را تجربه كرد. نخست با استخدام برخي از روحانيوني كه با حاكميت همگرايي داشتند، به فرمانروايي خويش رنگ و بوي ديني و مذهبي بخشيد. روحانيون مذكور، اهتمام ويژه به جعل و وضع روايات ساختگي داشتند. احاديث متعددي در اين دوره بسط و نشر پيدا كرد كه مبدعان آن روحانيوني نظير ابوهريره و كعب الاحبار و عبدالله بن سلام و.. بودند و در بسياري از اين روايات به دروغ بر مشروعيت خاندان اموي براي حاكميت صحه گذاشته شده بود. نكته مهم اينكه مقر زمامداري معاويه سرزمين شام بود. اين منطقه با توجه به لشگركشي هاي يزيد بن ابوسفيان و برادرش معاويه به اسلام گرديده بود. طبعا اين دو به مثابه نمونه و الگوي جامعه اسلامي در بين شاميان به شمار مي رفتند و از اين رو براي پيشبرد سياست هاي دستگاه خلافت از هيچ كوششي فروگذار نبود. عامل مؤثر ديگر در بيعت پذيري اهالي شام از خاندان اموي،همجواري آنان با متصرّفات امپراطوري روم شرقي بود. سرزميني كه از تمدن و فرهنگ يوناني و هلنيسم بهره گرفت. داشتن مرزهاي مشترك به تبادل و تعادل هاي فرهنگي مي انجاميد و دو فرهنگ اسلامي و يوناني بر يكديگر تأثير و تآثر داشتند و اين مسأله باعث رواج بحث ها و گفت و گوهايي پيرامون مباحث مباحث اعتقادي و فلسفي شد. شكل گيري مكاتب مستقل فكري به خصوص در منطقه شام با آن وضعيت فكري رواج بيشتري پيدا كرد. يكي از اين فرقه هاي سياسي و فكري «مرجئه» بود. پيشگامان اين نحله، عده اي از صحابه بودند كه بعد از دوره عثمان به واسطه بروز اختلاف در بين مسلمين و شعله ور شدن آتش جنگ هاي داخلي، درگيري گروه هاي متخاصم را نبرد دو گروه مسلمان فرض كرده و حضور خود را در جبهه هر يك از طرفين دعوا باعث تشديد جنگ مي دانستند. اينان كاري به جبهه حق و باطل نداشتند بلكه صرف نظر از هرگونه پيش داوري، دو گروه را به صلح و آرامش دعوت مي كردند. اين عده، قائلين به ارجاء بودند. ماحصل چنين تفكري رضايت از وضع موجود بود. با گسترش اين بينش، نظام سياسي بني اميه درصدد بهره برداري از آن برآمد. از اين رو برخي از نخبگان منتسب به دستگاه خلافت، مروج اين عقيده شدند كه رضايت مسلمين از شرايط حاكم بر جامعه اسلامي، راضي بودن به مشيت الهي است. اين مسأله بهانه خوبي براي مشروع جلوه دادن اعمال، رفتار و كردار حاكمان اموي بود. جالب اينكه برخي خلفاي اموي نيز مؤيد چنين بينشي بودند. از جمله معاويه كه از جبر سخن مي گفت و عنوان مي كرد كه هر پيشامدي از جانب خداست و به اين آيه استناد مي كرد كه «يؤتي الملك لمن يشاء» (تاريخ تمدن اسلامي، جرجي زيدان، ص 695) با اين وصف، ميزان بيعت پذيري از امويان، در شهرهاي ديگر، شدت و ضعف داشت. اين مسأله به خصوص در زمان اعلام وليعهدي يزيد، نمود بيشتري داشت؛ چون اساسا به رغم آشكار بودن نيت معاويه از حكمروايي بر مردم، وي به لحاظ شخصيتي با پسرش يزيد تفاوت اساسي داشت. او به هر صورت، ظاهر آداب و رسوم مذهبي را در منظر و مرآي مسلمين رعايت مي كرد؛ اما به تصريح تمامي منابع انساني، لاابالي و بي قيد بود و طبعا پذيرش وليعهدي او از سوي جامعه اسلامي نياز به تمهيداتي داشت. نخستين اقدام معاويه، عملي كردن اين طرح در مركز خلافت يعني شام بود. مردم اين سرزمين از دوستداران معاويه به شمار مي رفتند؛ اما در مورد يزيد و اعتبارش، در بين مردم شام، نظرات ضد و نقيضي وجود داشت (مروج الذهب، سعودي، ج2، ص 69 تا 71)

در همان ايام خاندان خالدبن وليد نيز در بين اهالي اين سرزمين داراي احترام و اعتبار بودند. اين امر ناشي از نقش آفريني خالد بن وليد سردار سپاه اسلام در عرصه فتوحات قسمت هاي غربي سرزمين هاي اسلامي بود. فرزند وي خالد بن وليد در زمره افراد معتبر و موجه شام محسوب مي شد كه يقينا مردم او را بر يزيد ترجيح مي دادند، اما بعد از مدتي شخص مذكور با ترفند معاويه مسموم شد و از دنيا رفت. از سويي ديگر با توجه به حضور قبايل مختلف عرب در شام كه بيشتر يماني بودند، معاويه با تكيه بر مسايل قومي از بين قبيله كلب، براي يزيد، دختري را به زني گرفت. اين مسأله باعث ترغيب يماني شد. ديگر اينكه از مدت ها پيش بين عراق و شام، رقابت ديرينه اي بر سر كسب اقتدار و زعامت سياسي وجود داشت. در بين حجازيان و اعراب مقيم عراق، مدعياني براي به دست گرفتن قدرت وجود داشت و توجه نشان دادن مردم شام، به عناصر حجازي و عراقي مي توانست به تنزل جايگاه شام بينجامد؛ بنابراين حفظ اعتبار سياسي اين سرزمين در گرو حمايت از امويان بود (تاريخ تحول دولت و خلافت، رسول جعفريان، ص 203) سرزمين حجاز با محوريت دو شهر كليدي مكه و مدينه در شمار قلمرو معتبر مذهبي جهان اسلام تلقي مي شد. بي ترديد اظهارنظر معاريف اين دو شهر كه مقر و مأواي اكثر صحابه پيامبر بود، مورد توجه مسلمين قرار مي گرفت اما شرايطي پيش آمد كه باعث شد مكه و مدينه چند دهه در يك سكوت سياسي فرو رود و اين وضعيت از زماني شروع شد كه مقر سياسي حاكميت به عراق و بعد به شام تغيير پيدا كرد. اهالي مكه به جهت روابط خويشاوندي با معاويه و امويان، روابط بهتري را با آنان برقرار كردند. چون معاويه نيز همانند مكيان، عضدي شمرده مي شد و جزو طوايف شمالي بود. اما وضعيت مدينه فرق داشت. اين شهر، مركز صحابي و انصار پيامبر بود و به لحاظ قومي جزو طوايف جنوبي محسوب مي شد و به امويان به چشم رقيب مي نگريستند. اما در دوره مورد نظر از اعتبار سياسي مدينه به جهت انتقال مركزيت خلافت به شهرهاي ديگر، كاسته شد؛ گرچه هنوز هم مستعد شورش و قيام بود و معاويه مي دانست كه در برخورد با اهالي شام مي بايست حزم و احتياط بيشتري به خرج دهد. بعد از صلح امام حسن(ع) با معاويه، بسياري از بني هاشم و اهل بيت پيامبر(ص) و در رأس آنان امام حسين(ع) از كوفه خارج شده و رحل اقامت در مدينه افكندند. از سويي ديگر افراد شاخصي نظير عبدالله بن زبير، عبدالله بن عمر و عبدالرحمن بن ابوبكر نيز در اين زمان در مدينه مي زيستند. مي دانيم كه اينان يا خليفه زاده و يا فرزندان اعضاي انتصابي شوراي تعيين خليفه بعد از عمر بودند و طبعا با توجه به موقعيت پدرانشان، مردم با ديده احترام به آنان مي نگريستند. لذا اين شهر مي توانست خود به خود كانون التهابات سياسي باشد. معاويه مجبور بود هميشه براي اتخاذ تصميمات مناسب، حكام اين شهر را عوض كند وي از آنجايي كه از تعويض مكرر فرمانداران مدينه براي به دست گرفتن نبض سياسي اين شهر نتيجه نگرفت، به قوه قهريه متوسل شد و در سفري كه به مدينه داشت، با هيأتي كاملا نظامي در حالي كه هزار نفر از نيروي ارتش، او را همراهي مي كردند، وارد مدينه شد و به محض برخورد با هر يك از مدعيان خلافت، به آنان بي اعتنايي كرد و رفتاري خشن داشت. ظاهر او نشان مي داد كه معاويه، نظر سويي نسبت به اين افراد دارد و بيم آن مي رود كه در يك اقدام ناگهاني، دستور قتل آنان صادر شود. اين مسأله موجب شد كه افراد مذكور براي حفظ جان خود، مدينه را ترك و روانه مكه شوند.

معاويه بعد از اين كه شهر را از مدعيان خالي ديد، فارغ البال از اهالي مدينه براي وليعهدي يزيد بيعت گرفت و بعد از اطمينان يافتن از كامل شدن بيعت مردم مدينه روانه مكه شد. شهري كه به لحاظ قومي و قبيله اي در شمار حاميان خاندان اموي محسوب مي شد. معاويه اين بار با رويي گشاده با مدعيان برخورد كرد و آنگاه در مسجد مكه، شروع به سخنراني كرد و در حالي كه بر سر هر يك از بزرگان مكه نگهباني با اسلحه گمارده بود، براي مردم از خصوصيات و اوصاف يزيد گفت و اعلام كرد كه مي خواهد براي وي بيعت بگيرد و در اين حال، مدعيان، چاره اي جز سكوت نداشتند. (الفتوح، ابن اعثم كوفي، ص 807)

اگرچه معاويه به اهداف خود نايل آمد، اما حضور مدعيان سلطنت هميشه خاطر وي را مي آزرد و او مترصد فرصتي بود كه به نوعي آنان را براي پذيرش پادشاهي يزيد مجاب كند. معاويه اين دغدغه خاطر را تا زمان مرگ در ذهن داشت و حتي در وصاياي خود به يزيد نيز آن را عنوان كرد. نكته جالب توجه در وصيت معاويه اين است كه وي دقيقا بر خصوصيات جامعه شناسي و اجتماعي اهالي سرزمين هاي اسلامي دقت داشته است و او در اين وصيت به يزيد درباره مردم حجاز و عراق و شام سفارش كرد. (تاريخ فخري، ص 153)

در متن وصيت او چنين آمده است: مردم حجاز را منظور دار كه اصل تواند، هر كس از آنها نزد تو آمد، گرامي دار و هر كس هم غايب باشد، احوال پرسي كن، اهل عراق را منظور نما و اگر خواهند روزي حاكمي از آنها عزل كني، دريغ مكن. عزل يك حاكم آسانتر از برابري با صدهزار شمشير كشيده است. اهل شام را منظور دار كه اطرافيان و ذخيره تواند،اگر از دشمني در هراس افتي از آنها ياري جو چون به مراد رسيدي آنها را به وطن برگردان زيرا كه اگر در بلاد ديگر بمانند اخلاقشان برگردد. (در كربلا چه گذشت، ترجمه نفسل المهموم، ص 87) او همچنين به يزيد سفارش كرد: من از چهار نفر بيم دارم؛ حسين بن علي، عبدالله بن عمر، عبدالرحمن بن ابوبكر، عبدالله بن زبير، اما خيال مي كنم حسين بن علي را مردم عراق رها نكنند و او را وادار به خروج كنند. اگر چنين كرد و بر او پيروز شدي از او درگذر. (اخبار الطوال، ابن قتيبه دينوري، ص 276) دقت در نصايح معاويه به يزيد شايد ما را به اين نكته متوجه سازد كه معاويه با توجه به شناختي كه از يزيد داشت، مي دانست كه در عرصه حيات سياسي توان برابري و رويارويي ندارد و با توجه به بي لياقتي اش، طومار سلطنت اموي در هم مي پيچد. شايد به همين جهت است كه كمر حكومت سلسله سفياني در دوران يزيد در هم شكست و او در دوران 5 ساله پادشاهي اش، راه را براي انتقال سلطنت از شاخه سفياني به مرواني هموار كرد. سرزمين عراق در بين شهرهاي اسلامي وضعيتي خاص داشت. اين خطه به لحاظ توانايي بالقوه و بالفعل در تجهيز نيروي نظامي و وضعيت خاص تجاري در مقابل يكديگر جلوه گري كرد. و از فرصت هاي به دست آمده براي بردن گوي سبقت از يكديگر نهايت استفاده را مي كرد. در بين شهرهاي عراق،كوفه و بصره ممتاز بودند و گرچه بين اين دو شهر نيز بر سر مسايل تجاري و سياسي رقابت هايي وجود داشت و همين خاطر هزينه هاي بسياري براي تثبيت تفوق و برتري هر يك از اين شهرها پرداخته شد و اگر اين رقابت به اتحاد مبدل مي شد، اي بسا كه بسياري از معادلات سياسي به هم مي خورد. در ميان شهرهاي خلافت اسلامي، بيشتر شيعيان و معارضان خاندان اموي در كوفه و بصره مستقر بودند. اين شهر مأمن اصلي شيعيان بود و در خود بصره نيز تمايلات شيعي فراواني وجود داشت. اگر امام حسين قصد(ع) قيام داشت، طبيعي بود كه مي بايست يكي از اين دو شهر را مقر اصلي حركت خود قرار دهند. به خصوص اينكه در زمان صلح امام حسن(ع) تا قيام امام حسين(ع) هم كوفه و هم بصره حركت هاي اعتراضي زيادي را عليه حاكميت اموي به خود ديده بود. مثلا بعد از انعقاد صلح عده اي از اهالي بصره كه تمايلات شيعي داشتند، گرد شخصي به نام حمران بن ايان كه از بزرگان شهر بود، جمع شدند و بر معاويه شوريدند. اين حركت را بايد اولين واكنش نظامي شيعيان در قبال خلافت معاويه به شمار آورد. گرچه اين اقدام به شكست منتهي شد و نشان مي داد كه علاوه بر شتابزدگي از عمق لازم برخوردار نيست، چون بسياري از ياران حمران به مجرد مواجهه با نيروهاي اموي به فرماندهي ابن ارطاه وي را در مقابل دشمن قوي پنجه تنها گذاشتند. (الفتوح ابن اعثم كوفي، ص 772)

كوفه در عرصه حيات سياسي حضور پررنگ تري داشت، به خصوص به خاطر وجود عناصر مؤثري از خوارج و شيعيان كه دو نيروي مخالف با حاكميت اموي بودند. اما اين دو در رقابت و تعارض شديد با يكديگر بودند، به طوري كه برخي از فرماندهان لشكر اموي براي سركوب خوارج از نيروهاي شيعه استفاده مي كردند. (تاريخ طبري، ج7، ص 2747)

اين نشان مي دهد كه هم امويان و هم شيعيان، خوارج را به عنوان دشمن مشترك خود تلقي مي كردند و قصد نابودي آنان را داشتند. اگر شيعيان با خوارج مشكل عقيدتي داشتند و از اين حيث با آنان نبرد مي كردند، امويان علاوه بر سركوب خوارج نسبت ديگري را از همكاري با شيعيان در سر مي پروراندند و آن معطوف ساختن توجه شيعيان به دشمني به نام خوارج و درگير كردن اين نيروها با يگديگر به منظور كاستن توان نظامي نيروهاي مخالف اموي بود. همياري و همكاري شيعيان با عاملان حكومت اموي براي سركوب خوارج، تاثير چنداني در تغيير رويه امويان در برخورد با دوستان علي (ع) نداشت. عامل اصلي اتخاذ چنين تصميمي، معاويه بود. او به عاملان خود دستور مي داد كه بر شعيان آنقدر سخت بگيرند كه مجبور به ترك وطن و پناهنده شدن به نقاط دور دست شوند.( اسرار عاشورا، محمد ابراهيم آيني، ص 94) معاويه به بني هاشم هميشه به ديد يك رقيب سياسي مي نگريست و نسبت به آنان شدت عمل نشان مي داد. بنابراين طبيعي بود كه برخي از شيعيان و دوستداران علي (ع) كه نيات خالصانه داشتند، اين همه ظلم و ستم و بي مروتي را برنتابد و اعتراض خويش را نسبت به حاكمان خود اعلام دارند؛ از جمله اين افراد حجر بن عدي كندي و عمرو بن حمق خزاعي بودند.( طبري،ج 7،ص 2822و2831 )

جنبش حجر بن عدي را بايد جدي ترين حركت شيعه بعد از صلح امام حسن تا قيام امام حسين دانست. اين حركت حيان باعث دغدغه خاطر و نگراني امويان شد كه تمام امكانات را براي سركوب او بسيج كردند و حتي براي توجيه قتل وي، بزرگان كوفه را به گواهي طلبيدند و او را، عنصري خارجي معرفي كردند. امام حسين(ع) در چنين شرايطي، قيام خود را آغاز كرد. او تنها مي توانست به شعيان كوفه و بصره تكيه كند؛ آنان نيز به جهت مسايل عديده گرچه در گام هاي اوليه شروع نهضت با حمايت از خاندان اهل بيت را تسرّي دادند، اما به جهت بروز مسايل متعدد، توان ادامه و از قوه به فعل در آوردن هيجانات اوليه را نداشتند.

کليات زندگينامه حضرت ابولفضل.pdf

شجره خانوادگي حضرت رقيه.

هفتاد و دوتا فرشته با مادر سوخت در هاله ی آه و درد وغم خواهر سوخت تاریخ دوباره آتشی بر پا کرد قنداقه ی کوچک علی اصغر سوخت

عاشورا.pdf

يک بغل بادخنک رابه گلويم برسان تاببينی که تمام جگرم سوخته است

اسكرين سرورمحرم.rar

فلش درباره امام حسين

زندگينامه حضرت زينب(س).pdf

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

اعمال شب و روز اول محرم

mahdaviiat1 — Tue, 22 Dec 2009 16:46:18 GMT

اعمال ماه محرم

بدانكه اين ماه ، ماه حُزن اهل بيت عليهم السلام و شيعيان ايشان است و از حضرت امام رضاعليه السلام روايت است كه چون ماه محرّم داخل مى شد پدرم را كسى خندان نمى ديد و اندوه و حُزن پيوسته بر او غالب مى شد تا روز دهم چون روز عاشورا مى شد آن روز، روز مصيبت و حزن و گريه او بود و مى فرمود امروز روزى است كه حسين عليه السلام شهيد شده است.

اعمال شب و روز اول محرم

شب اوّل سيّد در اقبال براى اين شب چند نماز ذكر فرموده اوّل صد ركعت در هر ركعت حمد و توحيد بخواند دوّم دو ركعت در ركعت اوّل حمد و انعام و در دوّم حمد و يَّس سوّم دو ركعت در هر ركعت حمد و يازده قُل هُوَاللّهُ اَحَدٌ در روايت است از حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله كه هر كه در اين شب اين دو ركعت نماز را بجا آورد و صبحش را كه اوّل سال است روزه بدارد مثل كسى است كه تمام سال را مُداومت به خير كرده و در آن سال محفوظ باشد و اگر بميرد به بهشت برود و نيز سيّد براى هلال اين ماه دعاء مَبْسُوطى ذكر فرموده و اگر ممكن شود احيا بدارد اين شب را به دعا و نماز و خواندن قرآن

روز اوّل بدانكه اوّل محرم اوّل سال است و در آن دو عمل وارد است اوّل روزه است و در روايت رَيّان بن شبيب از حضرت امام رضاعليه السلام مرويست كه هر كه در اين روز روزه بدارد و خدا را بخواند خداوند دعاى او را مستجاب كند چنانكه دعاى زكريّا را مستجاب نمود دويّم از حضرت امام رضا عليه السلام منقولست كه حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ اله روز اوّل محرم دو ركعت نماز مى كرد و چون فارغ مى شد دستها را بلند مى كرد و اين دعا را سه دفعه مى خواند

اَللّهُمَّ اَنْتَ الاِْلهُ الْقَديمُ وَهذِهِ سَنَةٌ جَديدَةُ

خدايا تويى معبود ازلى و اين سال تازه است

فَاَسْئَلُكَ فيهَاالْعِصْمَةَ مِنَالشَّيْطانِ وَالْقُوَّةَ عَلى هذِهِ النَّفْسِ

از تو خواهم در اين سال نگهداريم را از شيطان و نيروى بر اين نفس

الاْمّارَةِ بِالسّوَّءِ وَالاِْشْتِغالَ بِما يُقَرِّبُنى اِلَيْكَ ]ياكَريمُ

كه پيوسته به گناه فرمان مى دهد و سرگرمى بدانچه مرا به تو نزديك كند

يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ يا عِمادَ مَنْ لا عِمادَ لَهُ

اى صاحب جلالت و بزرگوارى اى تكيه گاه كسى كه تكيه گاهى ندارد

يا ذَخيرَةَ مَنْ لا ذَخيرَةَ لَهُ يا حِرْزَ مَنْ لا حِرْزَ لَهُ

اى ذخيره آنكس كه ذخيره ندارد اى پناهگاه آنكس كه پناهگاهى ندارد

يا غِياثَ مَنْ لا غِياثَ لَهُ يا سَنَدَ مَنْ لا سَنَدَ لَهُ

اى فريادرس آنكس كه فريادرسى ندارد اى پشتيبان آنكس كه پشتيبانى ندارد

يا كَنْزَ مَنْ لا كَنْزَ لَهُ يا حَسَنَ الْبَلاَّءِ يا عَظيمَ الرَّجاَّءِ

اى گنج آنكس كه گنجى ندارد اى كه آزمايشت نيكو است اى بزرگ مايه اميد

يا عِزَّ الضُّعَفآءِ يا مُنْقِذَ الْغَرْقى يا مُنْجِىَ الْهَلْكى

اى عزت بخش ناتوانان اى نجات بخش غريقان اى خلاص كننده هالكان

يا مُنْعِمُ يا مُجْمِلُ يا مُفْضِلُ يا مُحْسِنُ

اى نعمت بخش اى زيباپرور اى فزون بخش اى نيكوده

اَنْتَ الَّذى سَجَدَ لَكَ سَوادُ اللَّيْلِ وَنُورُ النَّهارِ وَضَوْءُ الْقَمَرِ

تويى كه سجده كرد (و به كمال خضوع درآمد) برايت سياهى شب و روشنى روز و تابش ماه

وَشُعاعُ الشَّمْسِ وَدَوِىُّ الْمآءِ وَحَفيفُ الشَّجَرِ يا اَللّهُ لا شَريكَ لَكَ

و شعاع خورشيد و صداى ريزش آب و بهم خوردن درخت اى خدايى كه شريك ندارى

اَللّهُمَّ اجْعَلْنا خَيْراً مِمّا يَظُنُّونَ وَاغْفِرْ لَنا ما لا يَعْلَمُونَ

خدايا قرارمان ده بهتر از آنچه مردم گمان كنند و بيامرز از ما آنچه را كه نمى دانند

وَلا تُؤ اخِذْنا بِما يَقُولُونَ حَسْبِىَ اللّهُ لا اِلهَ اِلاّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ

و مگير ما را بدانچه گويند بس است مرا خدا معبودى جز او نيست بر او توكل كنم

وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ امَنّا بِهِ كُلُّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا

و او است پروردگار عرش عظيم ايمان داريم به او و هرچه هست از نزد پروردگار ما است

وَما يَذَّكَّرُ اِلاّ اُولُوا الاْلْبابِ رَبَّنا لاتُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنا

و اندرز نگيرند جز خردمندان پروردگارا منحرف مساز دلهاى ما را پس از آنكه هدايتمان كردى

وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهّابُ

و ببخش به ما از پيش خود رحمتى كه براستى تويى بخشايشگر

* * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * * * * * *

شيخ طوسى فرموده كه مستحب است روزه دهه اوّل محرم ولكن روز عاشورا امساك نمايد از طعام و شَراب تا بعد از عصر آن وقت بقدر كمى تربت تناول نمايد و سيّد روايت كرده فضيلت روزه تمام ماه را و آنكه روزه او نگه ميدارد صائم آن را از هر گناهى روز سوّم روزى است كه حضرت يوسف عليه السلام از زندان بيرون شده هركه آن روز را روزه دارد آسان فرمايد حق تعالى بر او كارهاى مشكل را و برطرف كند از او اندوه را و در روايت نبوى صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله است كه دعايش مستجاب شود روز نهم روز تاسوعا است از حضرت صادق عليه السلام روايت است كه فرمود تاسوعا روزى بود كه جناب امام حسين عليه السلام و اصحابش را در كربلا محاصره كردند و سپاه شام بر قتال آن حضرت اجتماع كردند و ابن مرجانه و عُمر سعد خوشحال شدند به سبب كثرت سپاه و بسيارى لشكر كه براى آنها جمع شده بود و جناب امام حسين عليه السلام و اصحابش را ضعيف شمردند و يقين كردند كه ياورى از براى آن حضرت نخواهد آمد و اهل عراق او را مَدَد نخواهند نمود پس فرمود پدرم فداى آن ضعيف غريب

اعمال شب و روز عاشورا

شب دهم شب عاشورا است و سيد در اقبال از براى اين شب دعا و نمازهاى بسيار با فضيلتهاى بسيار نقل كرده از جمله صد ركعت نماز هر ركعت به حمد و سه مرتبه قُل هُوَاللّهُ اَحَدٌ و بعد از فراغ از جميع بگويد سُبْحانَ اللّهِ وَالْحَمْدُلِلّهِ وَلااِلهَ اِلا اللّهُ وَاللّهُ اَكْبَرُ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ العَظيمِ هفتاد مرتبه و در روايت ديگر بعد از الْعَلِىِّ الْعَظيمِ استغفار نيز ذكر شده و از جمله چهار ركعت در آخر شب در هر ركعت بعد از حمد هر يك از آية الكرسى و توحيد و فَلَق و ناس را ده مرتبه بخواند و بعد از سلام صد مرتبه توحيد بخواند و از جمله چهار ركعت نماز در هر ركعت حمد و پنجاه مرتبه توحيد و اين نماز مطابق است با نماز اميرالمؤمنين عليه السلام كه فضيلت بسيار دارد و بعد از نماز فرموده ذكر خدا بسيار كند و صَلَوات بسيار بفرستد بر رسول خدا صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ اله و لعن كند بر دشمنان ايشان آنچه مى تواند و در فضيلت احياءِ اين شب روايت كرده كه مثل آنست كه عبادت كرده باشد به عبادت جميع ملائكه و عبادت در آن مقابل هفتاد سال است و اگر كسى را توفيق شامل حال شود در اين شب در كربلا باشد و زيارت امام حسين عليه السلام كند و بَيتوته نزد آن جناب نمايد تا صبح خدا او را محشور فرمايد آلوده به خون امام حسين عليه السلام در جمله شهداء با آن حضرت

روز دهم روز شهادت اَبُوعَبْداللّهِ الحُسَيْن عليه السلام و روز مصيبت و حزن ائمّه اطهارعَليهمُ السلام و شيعيان ايشان است و شايسته است كه شيعيان در اين روز مشغول كارى از كارهاى دنيا نگردند و از براى خانه خود چيزى ذخيره نكنند و مشغول گريه و نوحه و مصيبت باشند و تعزيت حضرت امام حسين عليه السلام را اقامه نمايند و به ماتم اشتغال نمايند به نحوى كه در ماتم عزيزترين اولاد و اَقارب خود اشتغال مى نمايند و زيارت كنند آن حضرت را به زيارت عاشوراء كه بعد از اين بيايد انشاءالله تعالى و سعى كنند در نفرين و لعن بر قاتلان آن حضرت و يكديگر را تعزيت گويند در مصيبت آن جناب و بگويند:

اَعْظَمَ اللّهُ اُجُورَنا وَاُجورَكُمْ بِمُصابِنا بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ

بزرگ گرداند خدا پاداش ما و شما را در سوگواريمان براى حسين عليه السلام

وَجَعَلَنا وَاِيّاكُمْ مِنَ الطّالِبينَ بِثارِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الاِْمامِ الْمَهْدِىِّ مِنْ الِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمُ السَّلامُ

و قرار دهد خداوند ما و شما را از خون خواهانش به همراه وليش امام مهدى از خاندان محمد عليهم السلا م

و شايسته است در اين روز مقتل بخوانند و يكديگر را بگريانند روايت شده كه چون حضرت موسى عليه السلام ماءمور شد به ملاقات جناب خضر و تعلّم از او اوّل چيزى كه در وقت ملاقات بين ايشان مذاكره شد آن بود كه آن عالِم حديث نمود براى حضرت موسى مُصيبَتها و بلاهايى كه بر آل محمد عَليهمُ السلام وارد مى شود پس گريستند هر دو و سخت شد گريستن ايشان و روايت شده از ابن عبّاس كه گفت در ذيقار خدمت اميرالمؤ منين عليه السلام رسيدم صحيفه اى بيرون آورد به خطّ خود و املاء پيغمبر صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله و خواند براى من از آن و در آن صحيفه بود مَقْتَلِ امام حسين عليه السلام و آنكه چگونه كشته مى شود و كى مى كشد او را و كى يارى مى كند او را و كى با او شهيد مى شود پس گريه كرد آن حضرت گريه سختى و مرا به گريه درآورد فقير گويد كه اگر مقام را گنجايش بود مختصر مَقْتَلى در اينجا ذكر مى كردم لكن محلّ را گنجايش نيست هركه خواهد رجوع كند به كُتُبِ ما در مَقْتَل و بالجمله اگر كسى در اين روز نزد قبر امام حسين عليه السلام باشد و مردم را آب دهد مثل كسى باشد كه لشكر آن حضرت را آب داده باشد و با آن جناب در كربلا حاضر شده باشد و خواندن هزار مرتبه توحيد در اين روز فضيلت دارد و روايت شده كه خداوند رحمان نظر رحمت بسوى او كند و سيّد براى اين روز دعايى نقل كرده است شبيه به دعاء عشرات بلكه ظاهر آنست كه خود آن دعا باشد موافق بعضى روايات آن و شيخ از عبدالله بن سنان از حضرت صادق عليه السلام چهار ركعت نماز و دعايى نقل كرده كه در اين روز در وقت چاشت بايد به عمل آورد و ما به ملاحظه اختصار ذكر نكرديم [هركه طالب است به زادالمعاد رجوع نمايد] و نيز شايسته است كه شيعيان در اين روز امساك كنند از خوردن و آشاميدن بى آنكه قصد روزه كنند و در آخر روز بعد از عصر افطار كنند به غذايى كه اهل مصيبت مى خورند مثل ماست يا شير و امثال آنها نه مثل غذاهاى لذيذه و آنكه جامه هاى پاكيزه بپوشند و بندها را بگشايند و آستين ها را بالا كنند به هيئت صاحبان مصيبت و علاّمه مجلسى در زادالمعاد فرموده و بهتر آنست كه روز نهم و دهم را روزه ندارند زيرا كه بنى اميّه اين دو روز را براى بَرَكَت و شماتت بر قتل آن حضرت روزه مى داشتند و احاديث بسيار در فضيلت اين دو روز و روزه آنها بر حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ اله بسته اند و از طريق اهل بيت عَليهمُ السلام در مذمّت روزه اين دو روز خصوصا روز عاشورا وارد شده است و ايضا بنى اميّه عليهم اللَّعْنَةُ از براى بركت آذوقه سال را در روز عاشورا در خانه ذخيره مى كرده اند لهذا از حضرت امام رضاعليه السلام منقول است كه هر كه ترك كند سعى در حوائج خود را در روز عاشورا و پى كارى نرود حق تعالى حوائج دنيا و آخرت او را برآورد و هركه روز عاشورا روز مصيبت و اندوه و گريه او باشد حقّتعالى روز قيامت را روز فَرَح و سُرُور و شادى او گرداند و ديده اش در بهشت به ما روشن گردد و هركه روز عاشورا را روز بركت نامد و از براى منزل خود در آن روز چيزى ذخيره كند خدا آن ذخيره را براى او مبارك نگرداند و در روز قيامت با يزيد و عُبَيدُاللّهِ بن زياد و عمر بن سعد عَلَيْهِمُ اللَّعْنَةُ محشور گردد پس بايد كه در روز عاشورا آدمى مشغول كارى از كارهاى دنيا نگردد و مشغول گريه و نوحه و مصيبت باشد و امر كند اهل خانه خود را كه تعزيه آن حضرت را بدارند و مشغول ماتم باشند چنانكه در ماتم عزيزترين اولاد و اقارب خود مى باشند و در آن روز امساك كند از خوردن و آشاميدن بى آنكه قصد روزه كند و در آخر روز بعد از عصر افطار كند اگر چه به شربت آبى باشد و روزه تمام ندارد مگر آنكه در خصوص آن روز روزه واجبى داشته باشد كه به نذر يا مثل آن بر او واجب شده باشد كه آن روز را روزه بايد بگيرد و در آن روز آذوقه در خانه ذخيره نكند و نخندد و مشغول لهو و لعب نگردد و هزار مرتبه بر قاتلان آن حضرت لعنت كند و بگويد اَلّلهُمَّ الْعَنْ قَتَلَةَ الْحُسَيْنِ عليه السلا

کليات زندگينامه حضرت ابولفضل.pdf

اسكرين سرورمحرم.rar

فلش درباره امام حسين

زندگينامه حضرت زينب(س).pdf

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

وظيفة عزادار در قبال امام زمان(ع)

mahdaviiat1 — Sun, 20 Dec 2009 13:21:18 GMT

وظيفة عزادار در قبال امام زمان(ع(

عزدار حقيقي به خوبي مي‌داند كه سوگواري و برپايي مجالس بزرگداشت براي اهل بيت(ع) فقط قسمت كوچكي از وظايف الهي او نسبت به آنان است بلكه وظيفة بالاتر، توجه به درس‌ها و عبرت‌هاي عاشورا و عمل به آن‌ها است.عمل به تكاليف از جمله درس‌هايي است كه عزادار حقيقي از عاشوراييان فرا گرفته است. او خود را نسبت به امام زمانش مكلف و مسئول مي‌داند. عزادار، نيك مي‌داند كه بايد به تنهايي در دادگاه عدل الهي نسبت به رفتار خود با امام زمانش پاسخگو باشد لذا، براي عمل به وظيفه‌اش منتظر هيچ‌كس نمي‌ماند؛ او منتظر سازمان‌ها، نهادها و اشخاص نيست. او خودش به تنهايي براي خارج كردن امام زمان(ع) از تنهايي، غيبت، اضطرار و آوارگي تلاش مي‌كند. او مانند شهداي كربلا كه هرگز به كمي نفراتشان توجه نكردند و هر يك فقط و فقط به فكر انجام وظيفه در قبال امام مظلوم و تنهاييش بود و كاري به نتيجه و تأييد ديگران نداشت، عمل مي‌كند. مانند «عبدالله بن حسن(ع)» كه وقتي ديد عمويش تنها و مجروح به روي زمين افتاده است و دشمن دور او را گرفته، خود را به عمويش رساند و هنگامي كه «ابجربن كعب» شمشيرش را فرود آورد كه امام را بكشد، دست خود را در مقابل شمشير او گرفت تا از امامش دفاع كند و دستش قطع شد و در آغوش عمويش حسين(ع) افتاد تا اين كه «حرمله» او را با تير به شهادت رساند.2عزادار حقيقي يا «منتظر حقيقي» در اين مرحله مي‌داند كه اگر بخواهد رضايت خدا را جلب كند و به هدف خلقت و كمال نهايي و غايي وجودش نايل شود، بايد به اين «تنها موعظه» خداوند متعال در قرآن كريم عمل كند كه فرمود: قل إنّما أعظكم بواحدةٍ أن تقوموا لله مثني و فرادي. اي رسول ما،‌ به امت بگو كه من به يك سخن شما را موعظه مي‌كنم و آن سخن اين است كه شما، خالص دو نفري، و يا به تنهايي براي خدا قيام كنيد

امام خميني(ره) دربارة‌اين موعظة خداوند چنين مي‌فرمايند:

خداي تعالي در اين كلام شريف، از سر منزل تاريك طبيعت تا منتهاي سير انسانيت را بيان كرده و بهترين موعظه‌هايي است كه خداي عالم از ميانه تمام مواعظ انتخاب فرموده و اين يك كلمه را پيشنهاد بشر فرموده، اين كلمه تنها راه اصلاح دو جهان است. قيام براي خدا است كه ابراهيم خليل الرحمن را به منزل خُلّت رساند و از جلوه‌هاي گوناگون عالم طبيعت رهاند.

خليل آسا در علم اليقين زن

نداي لا اُحبّ الآفلين زن

قيام لله است كه موساي كليم را با يك عصا بر فرعونيان چيره كرد و تمام تخت و تاج آن‌ها را به باد فنا داد. و نيز او را به ميقات محبوب رساند و به مقام صعق و صحرا كشاند. قيام براي خدا است كه خاتم‌النبيّين(ص) را يك تنه بر تمام عادات و عقايد جاهليت غلبه داد و بت‌ها را از خانة خدا بر انداخت و به جاي آن توحيد و تقوا را گذاشت و نيز آن ذات مقدس را به مقام «قاب قوسين او أدني» رساند.خودخواهي و ترك قيام براي خدا ما را به اين روزگار سياه رسانده، همة جهانيان را بر ما چيره كرده، و كشورهاي اسلامي را زير نفوذ ديگران در آورده... موعظت خداي جهان را بخوانيد و يگانه راه اصلاحي را كه پيشنهاد فرموده بپذيريد و ترك نفع شخصي كرده، تا به همة سعادت‌هاي دو جهان نائل شويد و با زندگاني شرافتمندانه دو عالم دست در آغوش شويد.» آري، خودخواهي ما و ترك قيام براي خدا است كه ما را به روز سياه غيبت امام زمان(ع) و تنهايي و غربت حضرت كشانده و مستكبران را بر كشوهاي اسلامي حاكم كرده است. همان‌طور كه خود آن حضرت فرمود:

اگر شيعيان نسبت به ما وفادار و هم‌دل بودند، ظهور ما به تأخير نمي‌افتاد5.
راه چاره همان است كه امام خميني(ره) فرمود، يعني موعظة خداي جهان را بخوانيم و يگانه راه اصلاحي را كه پيشنهاد فرموده، بپذيريم و ترك نفع‌هاي شخصي كنيم و با منتقم اصلي حسين(ع) آشتي كنيم، و با وفاداري نسبت به او، براي رفع موانع ظهورش و نبرد با دشمنانش قيام لله كنيم و از اين حالت دنيازدگي و انفعال خارج شويم و با كنار گذاشتن نفع‌هاي شخصي و جيفة گنديدة دنيا، براي ظهورش عملياتي شويم.6.امام خميني(ره) در جاي ديگر مي‌فرمايند: نگوييد تنها هستيم،‌ تنهايي هم بايد قيام بكنيم، اجتماعي هم بايد قيام كنيم، بايد قيام كنيم، با هم بايد قيام كنيم، همه موظفيم به اينكه براي خدا قيام كنيم.
براي خدا قيام كنيد و از تنهايي و غربت نهراسيد. در زيارت عاشورا پس از اعلام برائت از بنيان‌گذاران ظلم به اهل بيت(ع) و نيز كساني كه آن‌ها را از مقامشان كنار زدند و همچنين كساني كه مقدمات جنايات ظالمان را فراهم كردند. نسبت به پيروان و تابعين و دوستان آن‌ها نيز اعلام برائت مي‌شود، يعني از همة كساني كه در طول تاريخ در مصيبت اعظم، به خصوص در غيبت امام زمان(ع) نقش داشته و كار آن‌ها به نحوي مانعي بر سر راه ظهور منجي بشريت بوده است. براي همين است كه بلافاصله خطاب به سيدالشهدا(ع)چنين عرض مي‌كنيم: اي اباعبدالله، من تا قيامت با كساني كه با شما در سلم و صلح هستند در صلحم و با كساني كه با شما در جنگ هستند، در جنگم.

به اين ترتيب نظام دوستي و دشمني عزادار حقيقي به طور كامل روشن و مشخص است. او با همة كساني كه شيعه و محبّ اهل بيت(ع) هستند و با آن‌ها دشمني ندارند، در صلح و دوستي است و با همه كساني كه دشمن اهل بيت(ع) و به خصوص امام زمان(ع) هستند، در جنگ است. واين دوستي و دشمني تا قيامت ادامه دارد. اگر دشمنان امام زمان تا قيامت هم حضرت مخالفت و دشمني داشته باشند، عزادار حقيقي هرگز از مبارزه و جهاد عليه آن‌ها خسته و ناتوان نمي‌شود. لذا پس از اعلام جنگ با دشمنان آن‌ها، ابتدا بنيان‌گذاران ظلم بر آن‌ها را مورد لعن قرار مي‌دهيم و پس از اين كار انتقام حسين(ع) را به همراه امام زمان(ع) آرزو مي‌كنيم. چرا كه مبارزه با دشمنان اهل بيت بدون همراهي با امام زمان(ع) فايده ندارد و انتقام از آنان بدون آن حضرت ممكن نيست. بنابراين عنصر جهاد و مبارزه هرگز از زندگي عزادار حقيقي حذف نمي‌شود. او تا وقتي كه با مصيبت اعظم غيبت امام زمان(ع) آن هم در اوج غربت و مظلوميت و تنهايي رو به روست، هرگز آرام و قرار ندارد.او تا لحظه‌ با شكوه ظهور و از بين رفتن اين مصيبت اعظم به مبارزه با دجّال و موانع ظهور ادامه مي‌دهد. و پس از ظهور نيز به جهاد در راه امامش براي انتقام امام حسين(ع) و ساير اهل بيت(ع) ادامه مي‌دهد و رمز اين كه اين مبارزه و جهاد هميشگي و طولاني است،‌ اين است كه قرآن كريم به همة مسلمين دستور داده است كه تا رفع فتنه و حاكميت دين خدا در سراسر جهان به جهاد مقدس خود ادامه دهند

و قاتلوهم حتّي لا تكون فتنةٌ و يكون الدّين كلّه لله.

با كافران جهاد كنيد كه ديگر فتنه‌اي باقي نماند و آيين همه ما در دين خدا باشد.
كدام فتنه و مصيبت براي جامعة انساني بالاتر از غيبت امام زمان(ع) و محروميت جامعة جهاني از رهبر معصوم و متخصص الهي و مظهر خدا است. عزادار حقيقي در اين مقطع حساس و سرنوشت‌ساز با تشخيص وظيفة الهي جهاد، بدون فوت وقت تا رفع اين بزرگ‌ترين فتنه، و تا رسيدن به امام خود و جهاد در ركاب او، به مبارزه مي‌پردازد. او نيك مي‌داند بهترين زمان براي سربازي و خدمت و تقرّب نسبت به امام زمان(ع) زماني كنوني است. نه زمان ظهور كه زمان پيروزي است. چنان كه قرآن كريم مي‌فرمايد:
لا يستوي منكم من أنفق من قبل الفتح و قاتل أولئك أعظم درجةً من الذّين أنفقوا من بعد و قاتلو و كلاً وعدالله الحسني و الله بما تعملون خبيرٌآن مسلماناني كه پيش از فتح مكه در راه دين انفاق و جهاد كردند با ديگران برابر نيستند آنان درجه‌اي عظيم‌تر دارند، تا كساني كه بعد از فتح انفاق و جهاد كردند. البته خدا به هر دو طايفه وعده احسان داد. و خدا به آنچه مي‌كنيد آگاه است. قيام و جهاد براي برطرف كردن موانع ظهور ارزش و اهميت بيشتري نسبت به سربازي و جهاد در ركاب آن حضرت را دارد، زيرا قرآن كريم همراهي با امام را قبل از پيروزي با ارزش‌تر و مهم‌تر مي‌داند. بزرگ‌ترين گناه براي عزدار در مرتبه پنجم، تنها گذاشتن امام زمان(ع) است. عزادار كه در اين مرتبه آگاهي زيادي نسبت به درس‌ها و پيام‌هاي عاشورا دارد، به وفاداري و هم‌دلي نسبت به امام زمانش بيشترين توجه و اهتمام را دارد. او از اصحاب عاشورا درس بزرگ وفاداري نسبت به امام زمان خويش را به خوبي آموخته است. وفاداري يعني پاي‌بند بودن به عهد و پيماني كه بسته‌ايم. وفاي به عهد، به خصوص نسبت به امام و رهبر معصوم از بزرگ‌ترين واجبات است و پيمان شكني و بي‌وفايي از بزرگ‌ترين محرمات مي‌باشد. قرآن كريم و روايات معتبر اسلامي مملوّ از توصية اكيد به رعايت عهد و وفاداري و پرهيز از عهد شكني و بي وفايي است. سيدالشهدا(ع) در روز عاشورا دربارة دو گروه دوستان و دشمنان سخن گفت. دوستان خويش را به وفاداري ستود و دشمنانش را به خاطر بي‌وفايي‌شان مورد نكوهش و سرزنش قرار داد. آن حضرت(ع) در مورد دوستان خود فرمودند: من اصحابي باوفاتر و بهتر از اصحابم نمي‌شناسم. در روز عاشورا وقتي بر بالين «مسلم بن عوسجه» آمد، اين آية شريفه را خواند: فهمنهم من قضي نحبه و منهم من ينتظر و ما بدّلوا تبديلاً. از مؤمنين مرداني هستند كه با عهد خويش با خدا صادق بودند، برخي‌شان به عهد خود وفا كرده و جان باختند، برخي هم منتظرند و عهد و پيمان را هيچ دگرگون نساختند. امام(ع) دربارة دشمنان خود نيز چنين فرمودند: «اهل وفا به پيمان نيستند، عهد خويش را شكسته و بيعت مرا از گردن خود كنار نهاده‌ايد. به جانم سوگند، با پدرم، با برادرم و با پسر عمويم مسلم بن عقيل نيز همين كار را كرديد». در «زيارت اربعين» خطاب به خود آن حضرت چنين عرض مي‌كنيم: شهادت مي‌دهم كه تو به عهد خود وفا كردي و تا رسيدن به يقين (شهادت) در راه او جهاد كردي.

براي ديدن عكس ها با محوريت ماه محرم به ادامه مطلب مراجعه كنيد

فلش درباره امام حسين

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

با امام عصر (ع) در عزاي امام حسين

mahdaviiat1 — Fri, 18 Dec 2009 15:36:59 GMT

با امام عصر (ع) در عزاي امام حسين

«اللهم‌ اجعل‌ محیای‌ محیا محمد وآل‌ محمد مماتی‌ ممات‌ محمد وآل‌ محمد»

«یا اباعبدالله انی‌ سلم‌ لمن‌ سالمكم‌ و حرب‌ لمن‌ حاربكم‌ الی‌ یوم

سلام بر حسين كسي كه به خونش جانش را ارزاني داشت، سلام بر كسي كه در پنهان و آشكارش خداوند را فرمان برد، سلام بر كسي كه خداوند در خاكش شفا را قرار داد، سلام بر كسي كه اجابت دعا در زير گنبدش مي‌باشد، سلام بر كسي كه امامان از فرزندان و ذريه‌اش هستند. سلام بر آغشته به خون، سلام بر [كسي كه] خيمه اش دريده شد، سلام بر پنجمين اهل كساء. سلام بر غريب غريبان، سلام بر شهيد شهيدان، سلام بر كشته به دست پسرخواندگانِ مشكوك‌تبار، سلام بر سكونت‌يافتة كربلا، سلام بر كسي كه فرشتگان آسمان بر او گريستند، سلام بر كسي كه فرزندانش پاك‌شدگانند.

سلام بر يعسوب و امير آيين، سلام بر محل فرود آمدن برهان‌ها، سلام بر امامانِ سرور، سلام بر (گريبان‌ها) قلب‌ها و سينه‌هاي به خون آميخته، سلام بر لب‌هاي پژمردة شكننده از تشنگي سلام بر جان‌هاي از بيخ و بن بريده، سلام بر روح‌هاي به پنهاني ربوده شده، سلام بر پيكرهاي عريان، سلام بر جسم‌هاي لاغرِ رنگ‌باخته، سلام بر خون‌هاي جاري شده، سلام بر عضوهاي بريده شده، سلام بر سرهاي برافراشته گشته، سلام بر زنان سر برهنه گرديده. سلام بر حجت و گواه پروردگار جهانيان، سلام بر تو و بر پدران پاكيزه‌ات، سلام بر تو و بر پسران شهادت‌طلبت، سلام بر تو و بر فرزندان و ذرية ياري‌كننده‌ات، سلام بر تو و بر فرشتگان ملازم و همراه آرامگاهت، سلام بر كشته شده مظلوم، سلام بر برادر مسمومش، سلام بر عليّ بزرگ، سلام بر شيرخوار كوچك. سلام بر بدن‌هاي غارت شده، سلام بر عترت و خاندان نزديك و خويشاوند، سلام بر مجادله‌كنندگان در بيابان‌هاي پهناور، سلام بر دورافتادگان بدون كفن، سلام بر سرهاي جدا شده از بدن‌ها، سلام بر حساب‌كنندة شكيبا، سلام بر ظلم‌شدة بدون ياور، سلام بر سكنا گزيده در خاك پاكيزه، سلام بر صاحب گنبد بلند مرتبه. سلام بر كسي كه خداوند با جلالت پاكيزه‌اش فرموده، سلام بر كسي كه جبرئيل بدو مباهات كرده، سلام بر كسي كه ميكائيل در گهواره با او سخن گفته (سرگرمش كرده)، سلام بر كسي كه حرمتش گسسته گرديد، سلام بر كسي كه خونش به ظلم ريخته شد، سلام بر به خون زخم‌هاي غسل داده شده، سلام بر جام‌هاي تيرها آب داده شده، سلام بر كسي كه ستم بر او جايز شمرده شده، سلام بر سر بريده شده در ميهماني [در كنار نهر]، سلام بر كسي كه ساكنان قريه‌ها او را دفن كردند. سلام بر كسي كه شاهرگش بريده شده، سلام بر مدافع بدون ياور كمك‌كننده، سلام بر سپيدموي محاسن خضاب كرده، سلام بر گونه و رخسار خاك‌آلود، سلام بر بدن غارت شدة برهنه، سلام بر دندان‌هاي پيشين به هم كوبيده شده توسط چوب [خيزران]، سلام بر سرِ افراشته شده، سلام بر جسم‌هاي عريان در بيابان‌هاي پهناور كه گرگان درنده آنها را مي‌گزيدند و درندگان مزة خون و گوشتشان را چشيده، به گردشان مي‌گردند. سلام بر تو اي آقاي من و بر فرشتگان بال گشودة [خواستار فرود] اطراف گنبد تو كه بسيار احترام كنندة به تربتت هستند؛ طواف كنندگان صحن و فضايت، واردشوندگان بر زيارتت. سلام بر تو همانا قصد تو كرده‌ام و آرزومند رستگاري نزد تو هستم

سلام بر تو، سلام آشناي به حرم و مقامت، خالص در ولايت و دوستي‌ات، نزديكي جوينده به خداوند به وسيلة محبتت، دوري جوينده از دشمنانت. سلام كسي كه قلبش به مصيبت و سختي تو زخمي و مجروح و اشكش در هنگام ياد تو ريزان است. سلام دردمندِ گرفته و محزون وشيداي فروتن. سلام بر كسي كه اگر با تو در كربلا بود از تو با جانش از تيزي‌هاي شمشيرها نگاه مي‌داشت، و باقي‌ماندة روحش ـ عمرش ـ را براي تو در معرض مرگ مي‌انداخت و در پيش رويت كارزار مي‌كرد و تو را در برابر آناني كه بر تو هجوم آورده و شوريده بودند ياري مي‌كرد و روح و جسد و مال و فرزندش را فداي تو مي‌نمود، و روحش فداي روحت و خانواده‌اش نگاهدار و مدافع خانواده‌ات باد. پس اگر روزگار [ولادت] مرا به تأخير انداخته و مقدرات مرا از ياريت دور كرده و براي كساني كه با تو دشمني كردند مبارزه نكردم و با كساني كه با تو دشمني كردند ستيز ننمودم، پس صبح و شام برايت ناله مي‌كنم و به جاي اشك برايت خون مي‌گريم براي حسرت بر تو و اندوه و تأسف بر آنچه تو را گرفتار كرد و شعله‌ور و در سوز و گداز تا اينكه [از] بي‌قراري سختي‌ها و مصيبت‌ها و غصة اندوهگيني [به خاطر از دست دادن فرصت‌ها] بميرم. شهادت مي‌دهم كه همانا تو نماز را به‌پا داشتي و زكات را پرداختي و به نيكي فرمان دادي و از بدي و ستمكاري بازداشتي و خداوند را فرمان بردي و از او سرپيچي نكردي و به او و ريسمانش چنگ آزيدي در نتيجه از او خشنود شدي و از خداوند ترسيدي و او را در نظر گرفتي و به او پاسخ گفتي و به روش او سلوك نمودي، و آشوب‌ها را فرو نشاندي و به سوي رشد و هدايت خواندي و راه‌هاي استواري را آشكار كردي و در [راه] خداوند آن‌گونه كه شايستة جهادش بود كارزار كردي و تو براي خداوند فرمانبردار بودي و براي نيايت [حضرت محمد] (ص) پيرو، و براي سخن پدرت شنوا و به سوي [اجراي] وصيت و سفارش برادرت شتابگر كوشا، و براي پايه‌هاي دين بلندكننده، و براي سركشي و طغيان درهم كوبنده، و بر آشوبگران و طغيانگران سختگير كوبنده، و براي امت نصيحتگر و در لحظات مرگ ستايشگر و تسبيح كننده و بر گناهكارانِ هرزه درگير شونده و به حجت‌ها و دليل‌هاي خداوند قيام كننده و براي اسلام و مسلمانان رحم‌كننده (بخشايشگر) وبراي حق ياور و در هنگام بلا و گرفتاري شكيبا و براي دين نگهبان و از محدودة آيين دفاع‌كننده

هدايت را نگاه داشتي و ياريش كردي و عدل و داد را گستردي و آن را پراكنده ساختي و آيين را ياري كردي و آشكارش ساختي. و كسي كه دين را بازيچه شمرده بود بازداشتي و او را راندي و پست را از شريف بازستاندي. و در حكم ميان توانا و ضعيف مساوات قرار دادي و تو باران بهاري [محبت به] يتيمان و بي‌پدران بودي و بازدارندة مردمان [از بدي] و عزت اسلام و گنجينه احكام و هم‌پيمان نيكويي، رهرو جدت و پدرت و در وصيت شبيه برادرت [هستي]. وفا كننده به امان دادن‌ها، دوستدار خوبي‌ها[ي] نيكو، كَرم‌هاي آشكار، نماز شب‌گزار در تاريكي‌ها، برپاگر روش‌ها، بخشنده به مخلوقات [خداوند]، بزرگِ پيشينيان نيكو نسب، با حسبِ زياد و فراوان، با رتبه‌هاي بلند، با مناقب فراوان، با سرشت‌هاي ستوده، با موهبت‌هاي بسيار، بردبارِ رشيد بازگشت كننده [به سوي خدا]، سخي، دانا، شديد، پيشواي شهيد، آموزشگر، انابه كننده، و دوست‌دارندة ترسان [هستي]. براي رسول(ص) فرزند بودي و براي قرآن سند و براي امت بازو، و در فرمانبري كوشا، نگاهبان عهد و پيمان، كناره‌گير از راه‌هاي گناهكاران و هرزگان، عطاكننده و بخشنده به مسكينِ به سختي افتاده، صاحب ركوع و سجودهاي طولاني. كناره‌گير در دنيا، همانند كناره‌گيري كوچ‌كننده از آن، و نگرنده به دنيا، به ديدة ترسندگان از آن، آرزوهايت از آن (دنيا) بازداشته شده و همت و تلاشت از آرايش‌هايش برگرفته شده، از شادماني‌اش به سان چشمي كه بر آن چيزي بخورد و آب‌ريزان شده و بسته گردد، چشم پوشيده و اشتياقت در مورد آخرت شناخته شده و مشهور است. تا اينكه آن هنگام كه بيداد دستش را از آستين برون كرد و ستم پرده از روي اسلحه‌اش برداشت و گمراهي پيروانش را فراخواند، در حالي كه تو در حرم جدّت ساكن بودي و براي ستمگران دوري گزير نشسته در خانه و محراب عبادتگاه، دوري گزيده از لذت‌ها و شهوت‌ها، زشتي را با قلبت و زبانت به مقدار توان و امكانت زشت مي‌شمردي، سپس موقعيت چنان ايجاب كرد كه پرچم انكار و مخالفت برداري و تو را بر آن داشت كه با عيّاشان و هرزگان كارزار كني پس با فرزندان و خاندان و پيروان و دوستانت به راه افتادي و حقيقت را به روشني و درستي آشكار كردي و به سوي خداوند با حكمت و پند و اندرزهاي نيكو فراخواندي و از پليدي و طغيان و سركشي بازداشتي و با تو با ستم و دشمني برخورد كردند

ارزش گریه بر سالار شهيدان از زبان امام عصر(عج)

سید بحرالعلوم عرض کرد: در این باره فکر می کنم که چطور می شود خدای تعالی این همه ثواب به زائرین و گریه کنندگان بر حضرت سید الشهداء علیه السلام می دهد؛ مثلاً در هر قدمی که در راه زیارت بر می دارند، ثواب یک حج و یک عمره در نامه عملشان نوشته می شود و برای یک قطره اشک تمام گناهان صغیره و کبیره شان آمرزیده می شود؟

حضرت سیدالشهداء هر چه از مال و اهل بيت داشت در راه خدا داد پس اگر خداوند به گریه کنندگان او هرچه ثواب بدهدنباید تعجب نمود. سید بحرالعلوم به قصد تشرف به سامرا تنها به راه افتاد. در بین راه راجع به این مسأله، که گریه بر امام حسین (ع) گناهان را می آمرزد، فکر می کرد. همان وقت متوجه شد که شخص عربی سوار بر اسب به او رسید و سلام کرد. بعد پرسید: جناب سید درباره چه چیز به فکر فرو رفته ای؟ اگر مسأله ای علمی است بفرمایید شاید من هم اهل باشم؟ سید بحرالعلوم عرض کرد: در این باره فکر می کنم که چطور می شود خدای تعالی این همه ثواب به زائرین و گریه کنندگان بر حضرت سید الشهداء علیه السلام می دهد؛ مثلاً در هر قدمی که در راه زیارت بر می دارند، ثواب یک حج و یک عمره در نامه عملشان نوشته می شود و برای یک قطره اشک تمام گناهان صغیره و کبیره شان آمرزیده می شود؟ آن سوار عرب فرمود: تعجب نکن! من برای شما مثالی می آورم تا مشکل حل شود. سلطانی به همراه درباریان خود به شکار می رفت. در شکارگاه از لشگریانش دور شد و به سختی فوق العاده ای افتاد و بسیار گرسنه شد.
خیمه ای را دید و وارد آن خیمه شد. در آن سیاه چادر، پیرزنی را با پسرش دید. آنان در گوشه خیمه عُنیره ای داشتند (بز شیرده) و از راه مصرف شیر این بز، زندگی خود را می گرداندند. وقتی سلطان وارد شد، او را نشناختند؛ ولی به خاطر پذیرایی از مهمان، آن بز را سر بریده و کباب کردند؛ زیرا چیز دیگری برای پذیرایی نداشتند. سلطان شب را همان جا خوابید و روز بعد، از ایشان جدا شد و به هر طوری که بود خود را به درباریان رسانید و جریان را برای اطرافیان نقل کرد. در نهایت از ایشان سؤال کرد: اگر من بخواهم پاداش میهمان نوازی پیرزن و فرزندش را داده باشم، چه عملی باید انجام بدهم؟ یکی از حضار گفت: به او صد گوسفند بدهید. دیگری که از وزرا بود، گفت: صد گوسفند و صد اشرفی بدهید. یکی دیگر گفت: فلان مزرعه را به ایشان بدهید. سلطان گفت: هر چه بدهم کم است؛ زیرا اگر سلطنت و تاج و تختم را هم بدهم آن وقت، مقابله به مثل کرده ام. چون آنها هر چه را که داشتند به من دادند. من هم باید هر چه را که دارم به ایشان بدهم تا سر به سر شود. بعد سوار عرب به سید فرمود: حالا جناب بحرالعلوم، حضرت سیدالشهداء(ع) هر چه از مال و منال و اهل و عیال و پسر و دختر و خواهر و سر و پیکر داشت همه را در راه خدا داد پس اگر خداوند به زائرین و گریه کنندگان آن حضرت این همه اجر و ثواب بدهد، نباید تعجب نمود؛ چون خدا که خداییش را نمی تواند به سید الشهداء (ع) بدهد؛ پس هر کاری که می تواند، آن را انجام می دهد؛ یعنی با صرف نظر از مقامات عالی خود امام حسین (ع)، به زوار و گریه کنندگان آن حضرت، درجاتی عنایت می کند. در عین حال اینها را جزای کامل برای فداکاری آن حضرت نمی داند. چون شخص عرب این مطالب را فرمود، از نظر سید بحرالعلوم غایب شد

فلش درباره امام حسين

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

حرف هایی که امام حسین هیچگاه نزد

mahdaviiat1 — Fri, 18 Dec 2009 06:13:18 GMT

حرف هایی که امام حسین هیچگاه نزد

بازخوانىِ چند حدیث مشهور درباره عاشورا

مقتل‏نگاران و روضه‏خوانان، سخنان بسیارى را ـ در قالب نثر و نظم ـ به امام حسین(ع) نسبت داده‏اند كه هرگز سند و مدركى براى آنها نمى‏توان یافت. بعضى از آن سخنان با این كه غیر مستند و جعلى‏اند، بسیار مشهور و متداول نیز هستند و از آنجا كه مقبولیت عام یافته‏اند، برخى از پژوهشگران و نویسندگان بنام و معاصر نیز آنها را مسلّم الصدور پنداشته، بدون تأمل و تحقیق، در آثار خود به عنوان سخنى از سخنان امام حسین(ع) آورده‏اند. امروز هم بسیارى از كتابسازان و موءلفانِ مبلّغ و مبلّغانِ موءلف پیوسته آنها را در تألیفات و تبلیغات خویش از زبان امام حسین(ع) مى‏نویسند و در شمارگان فراوانى منتشر مى‏كنند ؛ غافل از آنكه امام حسین(ع) هرگز آن سخنان را نگفته و به زبان نیاورده است و آن سخنان، هر یك مصداق آشكارى است از آن ضرب‏المثل معروف كه مى‏گوید: «رُبّ مشهورٍ لا اصل له.» در میان مقتل‏نگارانِ روضه‏خوان و مجالس‏نویسان واعظ، از دیرباز چنین مرسوم بود كه داستانها و سخنانى را نخست در مجالسِ روضه‏خوانى براى مردم (عوام‏الناس) مى‏گفتند و سپس همانها را در كتابهاى خود مى‏نوشتند. آنان در آغاز این مجالس، خود نیز تردید داشتند و آن سخنان را تنها براى گریاندن مردم مى‏گفتند، اما با دیدن تأثر شدید شنوندگان، از آن تردید دست شسته، باورشان مى‏شد كه امام حسین(ع) چنان سخنانى گفته و یا چنان حوادثى رخ داده است به این ترتیب، سخنان بسیارى نخست با عنوان «زبان حال» گفته شده و سپس در كتابهاى مقاتل و مجالس تدوین شده است. همان سخنان ساختگى، با گذشت زمان و پس از آن كه پیوسته تكرار شده و شهرت یافته‏اند، از صورتِ «زبان حال» خارج شده و صورتِ «زبان قال» به خود گرفته‏اند. گویندگان و سرایندگانِ این گونه سخنان به تصور اینكه در چنان شرایطى جا داشت امام حسین(ع) چنان سخنانى بگوید، آنها را گفته و نوشته‏اند. اما این گفته‏ها با مرور زمان از «شرایط و احوال» گذشته به مقامِ «حوادث و اقوال» رسیده‏اند تا به پشتوانه شهرت و مقبولیت عام، از سخنان امام حسین(ع) انگاشته شده و روایت و حدیث پنداشته شده‏اند. این گونه سخنانِ حدیث‏گونه، به ویژه در میان اشعارى كه به امام حسین(ع) نسبت داده مى‏شود فراوان است. دهها بلكه صدها بیت از این گونه اشعار را تنها در كتابى مجهول‏الموءلف به نام «ادب الحسین و حماسته» مى‏توان یافتما در اینجا تنها بعضى از آن سخنان را كه بسیار مشهور و معروف‏اند و اكنون نیز برخى از موءلفان و نویسندگان آنها را از سخنان امام حسین(ع) مى‏پندارند و از زبان آن حضرت نقل مى‏كنند، برمى‏رسیم ؛ تا چه قبول افتد و چه در نظر آید. گویندگان و سرایندگانِ این گونه سخنان به تصور اینكه در چنان شرایطى جا داشت امام حسین(ع) چنان سخنانى بگوید، آنها را گفته و نوشته‏اند. اما این گفته‏ها با مرور زمان از «شرایط و احوال» گذشته به مقامِ «حوادث و اقوال» رسیده‏اند تا به پشتوانه شهرت و مقبولیت عام، از سخنان امام حسین(ع) انگاشته شده و روایت و حدیث پنداشته شده‏اند

إنّ الحیاة عقیدة و جهاد

این سخن به عنوان سخنى از سخنان امام حسین(ع) زبانزد خاص و عام است و به جز اهل تحقیق، همگان آن را از زبان آن حضرت نقل مى‏كنند. استاد مطهرى معتقد است این سخن را سند و مدركى نیست و از نظر مفهوم و محتوا نمى‏تواند درست باشد. قِفْ دونَ رأیك فی الحیاةِ مُجاهداً

إِنَّ الحیاةَ عَقیدة و جِهادء

از این سخن استاد تنها همین قدر فهمیده مى‏شد كه این سخن، مصرعى از یك بیت شعر است و حدیث و روایت نیست. این سخن روایت یا حدیث نیست و از امام حسین(ع) نقل نشده است، بلكه یكى از شعراى معاصر مصرى، یعنى احمد شوقى، آن را سروده است

ان كان دین محمد إلاّ بِقَتْلى یا سُیُوفُ خُذِینى

شیخ محسن هویزى حائرى، معروف به «ابوالحبّ حویزى»، از خطباى بنام حسینى و از شاعران شیعه، داراى دیوان شعرى به نام «الحائریات» است. در فضل و كرامت این شاعر همین بس كه بیتى از یك قصیده غرّاى او، چنان شهرت شگفت‏انگیزى پیدا كرد كه در همه جا و در بیشتر نوشته‏ها به نام امام حسین(ع) و به عنوان حدیث و روایتى از سخنان سیّد الشهدا(ع) نقل و ثبت مى‏شود ؛ یعنى چنان زبان حالى در حق ابوالاحرار(ع) گفته است كه به جاى زبان قال و حدیث مسلّم نشسته است ؛ آنجا كه مى‏گوید:

اَعْطَیْتُ رَبِّى مُوْثِقاً لا یَنْتَهِى

إلاّ بقتْلى فَاصْعُدى وَذَرینى

إنْ كانَ دینُ مُحَمَّدٍ لَمْ یَسْتَقِمْ

إلاّ بِقَتْلى یا سُیُوفُ خُذِینى

نكته دیگر اینكه این شعر ابوالحب هویزى كه تنها چند بیت از آن برگزیده شد، به نام سید بحرالعلوم (قدس سره) نیز نوشته شده و در ایران همه جا به نام سید شهرت یافته است. و از زبان او خوانده مى‏شود. اسقونى شربة من المأ ؛ جرعه‏اى آب به من بنوشانید كه جگرم از تشنگى سوخت!

پیشترها هرگاه كه این سخن را از زبان روضه‏خوانانى كه براى گریاندن مردم حاضرند هر روضه بى‏اساس را بخوانند مى‏شنیدیم، به سختى ناراحت مى‏شدیم و با خود مى‏گفتیم آخر چگونه امكان دارد كه امام حسین(ع)، ابوالاحرار و سرور آزادگان، چنین سخن ذلت‏بارى را در برابر دشمن به زبان آورد و با خوارى و ذلت، زبان به التماس گشاید و از مردمان پستى كه كمر به قتل او بسته بودند خواهش كند كه بیایید به خاطر جدم رسول خدا(ص) جُرعه‏اى آب به من دهید! شهید عزیزى كه شعارش «هیهات من الذلّه» ، و سخنش «موتء فی عزٍّ ، خیرء مِن حَیاةٍ فی ذلّ» بود و مى‏فرمود

الموت اولى من ركوب العار والعار اولى من دخول النار

مرا عار آید از این زندگى كه سالار باشم كنم بندگى

تن مُرده و گریه دوستان به از زنده و خنده دشمنان

این قدر تشنگى ابا عبدالله علیه السلام زیاد بود كه وقتى به آسمان نگاه مى‏كرد بالاى سرش را درست نمى‏دید. اینها شوخى نیست. ولى من هرچه در مقاتل گشتم (آن مقدارى كه مى‏توانستم بگردم) تا این جمله معروفى را كه مى‏گویند ابا عبدالله به مردم گفت: اسقونى شربة من المأ، یك جرعه آب به من بدهید، ببینم، ندیدم. چگونه مى‏تواند تن به این ذلت دهد و از دشمنانى جانىِ خود با التماس آب بخواهد؟ شگفت‏آورتر از همه اینكه عده‏اى در توجیه این روایت جعلى مى‏گویند: امام(ع) با این سخنان مى‏خواست اتمام حجت بكند! اما معلوم نیست در كجاى این سخن دلیل یا حجت و برهانى نهفته است. اصولاً جاى تأویل و توجیه زمانى است كه روایتى سند داشته باشد. اما هنگامى كه سخنى از هرگونه سند و مدركى محروم باشد و محتوا و مفهومى كاملاً توهین‏آمیز و ذلت‏بار داشته باشد، دیگر جاى هیچ‏گونه تأویل و توجیهى نیست استاد مى‏گوید: این قدر تشنگى ابا عبدالله علیه السلام زیاد بود كه وقتى به آسمان نگاه مى‏كرد بالاى سرش را درست نمى‏دید. اینها شوخى نیست. ولى من هرچه در مقاتل گشتم (آن مقدارى كه مى‏توانستم بگردم) تا این جمله معروفى را كه مى‏گویند ابا عبدالله به مردم گفت: اسقونى شربة من المأ، یك جرعه آب به من بدهید، ببینم، ندیدم. حسین(ع) كسى نبود كه از آن مردم چنین چیزى طلب بكند. فقط یك‏جا دارد كه حضرت درحالى‏كه داشت حمله مى‏كرد و هو یطلب المأ. قرائن نشان مى‏دهد كه مقصود این است: درحالى‏كه داشت به طرف شریعه فرات مى‏رفت (در جستجوى آب بود كه از شریعه بردارد) نه اینكه از مردم طلب آب مى‏كرد. «هل من ناصرٍ ینصرنى

براى این سخن بسیار مشهور نیز كه به امام حسین(ع) نسبت داده مى‏شود، سند و مدركى یافته نشد. معنا و مفهوم سخن، چنان مى‏نماید كه روضه‏خوانان براى گریاندن مردم آن را از زبان امام حسین(ع) ساخته و پرداخته‏اند. اما سخنان مشابه و هم معنایى كه در توجیه آن نقل مى‏شود نیز در منابع مستند و قابل قبول یافته نشده است. با اعتماد به كتابهاى كه به كوشش معاصران و یا متأخّران نوشته شده است، هرگز نمى‏توان این شعار را به عنوان حدیث یا روایت پذیرفت

فلش درباره امام حسين

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

زندگی سرخ، انتظار سبز-دانلود مقاله

mahdaviiat1 — Sat, 12 Dec 2009 13:50:18 GMT

زندگی سرخ، انتظار سبز

جريان درگيري امام زمان (عج) با جبهه باطل همان جريان عاشورا است و در واقع ادامة همان جريان است. يكي از مشكل ترين امتحان‌هاي شيعه همين است كه گاهي خيلي‌ها ممكن است در عصر غيبت حضرت، همراهي ولي خدا را داشته باشند اما در عصر غلبه نداشته باشند. آن چيزي كه شيعه را براي همراهي امام عصر(عج) آماده می‌کند، همين است. حضرت(ع) بعد از اتمام حجت‌ها، گفت‌وگو و اتمام حجت، نفوس آماده را هدايت مي‌كند، اما بر نفوسي كه مي‌خواهند پاي باطل مي‌خواهند بايستند و با اتمام حجت كنار نمي‌آيند سخت مي‌گيرند.

رابطه فرهنگ انتظار و فرهنگ عاشورا

در بين نقطه قوّت‌هايي كه در فرهنگ تشيّع است دو نقطه قوت بسيار برجسته وجود دارد كه سرماية اصلي تشيع براي حركت به سمت عصر ظهور و زمينه‌سازي آن است: اوّل، فرهنگ توجه به وجود قدس امام عصر(ع) و انتظار دولت كريمة حضرت؛ دوم، فرهنگ شهادت و فرهنگ عاشورا و توجه به وجود مقدس حضرت سيد الشهداء(ع) ابلیس از سرآغاز خلقت متوجه اين دو نقطة قوت در تشيع بوده است؛ چون او دقيقاً آن نقطه‌هاي اصلي را هدف مي‌گيرد، ولي اين شرح صدري كه اکنون در دنياي كفر پيدا شده در گذشته نبوده است و لذا الآن دستگاه ابلیس تمام توان خود را براي جنگ با اين دو نقطة قوت و تضعيف كردن آنها در دنياي تشيع جمع کرده است تعبيري كه دستگاه ابليس داشتند اين است كه شيعه دو سر سبز و سرخ دارد و ما بايد اين دو سر را بزنيم. شيعه به واسطة اميدواري كه بر اساس اعتقاد به حضرت ولي عصر (عج) و انتظار دولت كريمة حضرت دارد، و به واسطة آن شهامت و شهادت و از خود گذشتگي‌اي كه به وسيلة روح عاشورا در او پيدا شده است، واجد اين نقطه قوت اساسي است كه به تنها رقيب دنياي غرب و تنها رقيب دستگاه ابليس تبديل شده است و بايد اين نقطه را هدف قرار داد. متقابلاً ما هم موظف هستيم كه از اين دو نقطه پاسداري كنيم و سعي كنيم كه فرهنگ انتظار و فرهنگ شهادت را ابتدا در جامعة تشيع و بعد هم در كلّ دنياي اسلام و در بستر جامعة جهاني نشر بدهيم..

در فرهنگ اسلام جهاد در راه خداي متعال يكي از راه‌هاي تهذيب فرد و جامعه است. يعني يكي از تقديرهاي خداي متعال و سنن الهي كه يك سنت است كه اهداف متعددي را دنبال مي‌كند همين سنت جهاد در راه خدا و درگيري بين حق و باطل است كه اهداف متعددي را تأمين مي‌كند. يكي از اين هدف‌ها پرورش نفوس و تهذيب نفوس است كه در جاي جاي قرآن خداوند اين مطلب را بيان فرموده است: در سورة مباركه آل عمران بعد از اينكه صحنه‌هاي جنگ احد را بيان مي‌كند كه به حسب ظاهر مسلمان‌ها در اين جنگ شكست خوردند، خداوند مي‌فرمايد: و ليبتلي الله ما في صدوركم و ليمحّص ما في قلوبكم؛1 اين بدان جهت بود كه خداي متعال آنچه در قلب شماست مورد ابتلا قرار دهد و خالصتان كند». اينكه او سختي‌ها و تلخي‌هايي را براي امت اسلام پيش مي‌آورد، به خاطر همين هدف است كه ايشان را در راه خدا خالص کند در جاي ديگري نيز مي‌فرمايد: «اگر خداي متعال مي‌خواست خودش غلبه به آنها پيدا مي‌كرد، ولي سنّت الهي اين است که شما را با آنها درگير كند و اين درگيري براي اين است كه مورد ابتلا قرار بگيريد و اين ابتلا هم هدفش روشن است. خداي متعال مرگ و زندگي را آفريد، شما را از بستر عالم دنيا كه عالم مرگ و زندگي است عبور داد و مستقيم وارد بهشت نكرد و اين براي آن است كه شما در اين دنيا مورد ابتلا قرار بگيريد و در اين ابتلا آنهايي كه داراي احسن عمل هستند صفشان جدا شود. چنان‌كه امام صادق(ع) در باب اخلاص فرمودند: خداي متعال نفرموده: ليبلوكم أيّكم أكثر عملاً، (بيشترين عمل) بلكه احسن عملاً (بهترين عمل) و «أحسن عملاً» را «اَصْوَبُ عملاً» معنا کردند يعني كسي كه عملش صائب‌تر است، بيشتر به هدف مي‌رسد. و فرمودند: احسن عمل آن عملي است كه ناشي از خشيت خدا باشد و نيّت صادقة توأم با خشيت داشته باشد. قلبي كه خاشع نيست اهل احسن عمل و عمل صالح نيست. بايد اول خشيت خدا در قلب پيدا شود، عمل با نيت صادقه بيايد و در عين اينكه انسان بهترين عمل را به جا بياورد خشيت هم داشته باشد. كسي كه احسن عمل را به جا مي‌آورد نگران است كه آيا اين عمل قبول مي‌شود يا خير؟

حضرت فرمودند: «اينكه عمل را نگه داريد و مراقبه كنيد تا عمل خالص بماند از اصل عمل سخت‌تر است». و بعد فرمودند: «بايد نيت خد را خالص كنيد و اخلاص در نيت به اخلاص در شاكله است بايد خودتان را خالص كنيد تا نيتتان خالص، تا عملتان صائب شود. خداي متعال شما را براي اين آفريده است، اساس اينكه خداوند انسان را خلق كرده و از دار دنيا عبور داده است براي اين است كه در اين دار دنيا ابتلا بيابد و در اين ابتلا خالص شود و سعي كند از غير پاك شود. اين ميدان درگيري قبل از اينكه بخواهد يك جهاد اصغر باشد يك جهاد اكبر است كه انسان بايد در آن جهاد اكبر بر نفس و خواسته‌هايش غلبه پيدا كند تا بتواند وارد ميدان جهاد و شهادت شود. نساني مي‌تواند پا به ميدان جهاد و شهادت بگذارد و از اين ميدان فرار نكند كه از دنيا بزرگ‌تر شده باشد و بيش از دنيا را طلب كند. اين انساني كه از دنيا بزرگ‌تر شده، در روحش از دنيا سرريز كرده، مشتاق شهادت در راه خداست

يكي از جلوه‌هاي جهاد در راه خدا اين است كه اين جهاد دري است كه خداي متعال به روي اولياي خاصّ خودش به سوي جنت باز مي‌كند. درجات جنت تابع درجات شهادت انسان است. كسي كه خالص در راه خداست جنتش با آنكه به درجات خلوص نرسيده فرق مي‌كند. در كربلا حبّ حضرت است كه باعث مي‌شود ياران فداركارانه وارد ميدان شوند و همه چيز خودشان را در راه خدا بدهند. پس يك چهرة جهاد، عبارت است از: فداكاري در راه خدا، اشتياق به لقای خدا و اشتياق به درجات بهشت كه يك انسان مؤمن و موحد مشتاقانه از طريق شهادت به خداي متعال مي‌رسد.

كليات زندگينامه امام حسين(ع)- چیستی عاشورا-كربلا وشهداي كربلا- پیامبرانی كه دست به دامن امام حسین (ع) شدند-عاشورا وانتظار-- پیامدهای واقعه عاشورا- عاشورا فرارروي ملل و نحل- عزاداري و انتظاروآسيب شناسي آن-امام خميني (ره) و عزاداري حسيني- وده ها موضوعات مختلف ديگربابا ديدگاههاي مختلف با محوريت امام حسين-محرم-عاشورا-كربلا-وشهدا كربلاواربعين حسيني

براي ديدن عكسها به ادامه مطلب مراجعه كنيد

فلش درباره امام حسين

فرمت: جاوا

سرنوشت قاتلین امام حسین

سرنوشت قاتلان و دشمنان امام حسين

كليا ت امام حسين وعاشورا

روز مباهله روز حقانیت دین اسلام است-دانلود مقاله

mahdaviiat1 — Wed, 09 Dec 2009 08:29:18 GMT

مباهله به چه معناست؟ آیا در زمان حاضر نیز میشود با مخالفان اسلام مباهله کرد؟

روز مباهله روز حقانیت دین اسلام است

ماجراي مباهله يکي از وقايع بزرگ زمان پيامبر اکرم (ص) مي باشد تا بار ديگر حق بر هر چه غير آن پيروز گردد.

اگر غدیر تدوام رسالت است مباهله اثبات رسالت است

مباهله در لغت عرب به معنی درخواست عذاب بر مخالف در اعتقاد است و برای اولین بار پیامبر آماده شد تا با سران مسیحی منطقه نجران به مباهله برخیزد و حتی دست حسن و حسین را گرفت و با دختر و داماد خود در گوشه بیابان حاضر شد، و منتظر آن گشت که سران مسیحی نجران از اسقف و کشیش برای مباهله حاضر شوند ولی آنان با مشاهده آیات صدق پیامبر عقب نشینی کردند و پرداخت جزیه را بر مباهله برگزیدند. این معجزه یعنی مباهله برای اثبات صدق دعوی در قلمرو و عقائد باقی و پایدار است و هم اکنون نیز این دعوت باقی است و لازم است به سمع مخالفان اسلام برسد. آنان از هر فرقه و گروهی باشند اگر به خدا ایمان دارند، در سرزمین دور از اجتماع آماده مباهله باشند و طرفین بر علیه یکدیگر از خدا عذاب بطلبد، آنگاه ببینند عذاب خدا فرود میآید یا نه و اگر فرود میآید کدام یک از دو طرف را طعمه خود قرار میدهد؟ مرحوم علامه طباطبائی در مورد مباهله چنین میگوید: هر فرد با ایمان با تأسی به نخستین پیشوای اسلام میتواند در راه اثبات حقیقتی از حقائق اسلام با مخالف خود به مباهله بپردازد و از خداوند برای او درخواست عذاب کند. و هر فردی از مسیحیان و کلیمیان که بخواهند این معجزه الهی را از نزدیک مشاهده کنند. میتوانند با فردی از افراد با ایمان اسلام در مورد حقانیت اسلام به مباهله بر خیزند و نتیجه آن را با دیدگان خود مشاهده نمایند. امام صادق (علیه السلام) به یاران خودهمین دستور را میداد که مخالفان را به مباهله دعوت کنند یکی از یاران آن حضرت به نام ابو مسروق به حضرتش گفت: من با مخالفان با آیه «وَاُولِی الأمْرِ مِنْکُمْ» نساء/59. بر فضیلت و پیشوائی شما استدلال میکنم آنان میگویند این آیه مربوط به فرماندهان سپاه است و وقتی با آیه «اِنَّما وَلِیُّکُم اللهُ وَرَسُولُهُ...» مائده/55. بر امامت علی(علیه السلام) احتجاج میکنم میگویند: این آیه مربوط به افراد با ایمان است نه شخص خاصی و هر موقع با آیه «اِلّا المَوَدَّةَ فِی القُرْبی» شوری/23. استدلال میکنم، مخالفان میگویند: این آیه مربوط به تمام بستگان پیامبر است. امام صادق (علیه السلام) در پاسخ سائل فرمود: در چنین صورت آنان را به مباهله دعوت کن آنگاه نحوه مباهله را بیان کرد و فرمود: چیزی نمیگذرد مگر اینکه آثار مباهله ( نزول عذاب) را مشاهده میکنی. (کافی، 2/ کتاب دعا، باب مباهله) آیه مباهله چگونه مؤید این نکته است که اهل بیت در آیه تطهیر، علی و فاطمه و حسن و حسین هستند؟ با نگاهی گذرا به آیه مباهله متوجه می شویم که «أبناء» و «أنفس» جمع و «نساء» اسم جمع است، پیغمبر اکرم (صلی الله علیه واله) باید حداقل نُه نفر را همراه خود میبرد (3 مرد، 3 زن، و 3 فرزند)؛ زیرا اقلّ جمع 3 نفر است، در حالی که فقط چهار نفر را همراه خود برد. این، نشان میدهد که آن حضرت بیش از چهار نفر، واجد صلاحیت برای شرکت در میدان مبارزه معنوی نیافت

كليات مباهله.pdf

مطلب رو مطالعه کنید نظر یادتون نره منتظرم