رفاه و آسایش در عصر ظهور

رفاه و آسایش در عصر ظهور

بخش قابل ملاحظه ای از جرم و جنایات، ناشی از فقر و تنگدستی است؛ چرا كه فقر و تنگدستی «به دین و ایمان انسان لطمه می زند، عقل را از كار انداخته، قوت و قدرت تشخیص درست را از او می گیرد و باعث كدورت و دشمنی می شود.»

صـبـر و تحمل در برابر مشكلات و تنگناهای اقتصادی از ناحیه افراد معمولی جامعه، كاری است بس مشكل، اكثریت جنگ ها و ناهنجاری هایی كـــه در سـطح كشورها وجوامع انسانی به وجود می آید، مشكلات و نزاع های خانوادگی، عدم ازدواج جوانان و تن دادن به بی عفتی، دزدی و تجاوز... به خاطر فقر ، محرومیت و تهیدستی است. شخص فقیر و تهیدست اگر از راه های مشروع و قانونی بــرای رفع نیازهای طبیعی خـود ، روزنه ای پیدا نكند ، به ناچار دست به دزدی ، تجاوز و كلاهبرداری و ... خواهد زد. اگر در پرونده های سارقین مسلح و حرفه ای هم دقت شود ؛ این نكته دیده می شود كه اكثرا در مراحل اولیه و ابتدایی برای رفع نیازهای ضروری خود ، اقــدام بـه دزدی و كلاهبرداری نموده اند، ولی با تكرار آن، رفته رفته به دزدان حرفه ای و خطرناك، تبدیل شده اند. و این كلام زیبای پیامبر گرامی اسلام(ص) است كه: «فقر موجب روسیاهی انسان در دنیا و آخرت می شود»  و در جـــای دیـگـر از شر كفر و فقر، به خدای خود پناه می برد(و می فرماید: «فقر انسان را در آستانه كفر قرار می دهد.»  از حضرت اباذر ، تربیت شده در مكتب پیامبر اسلام () نیز نقل شده است كه : «از كسی كه غذا در منزلش پیدا نمی شود ، تعجب می كنم كه چگونه شمشیرش را بر مردم نمی كشد.»

مبارزه اسلام با فقر :

دیــن مـقـدس اسـلام بــرای قطع و نابودی ریشه های فقر و محرومیت ، كــه مــایــه بسیاری از ناهنجاری های اجتماعی و اخلاقی می باشد ، راهكارهای اقتصادی را در دستور كار قرار داده است. از قبیل تشویق و ترغیب به كار و كوشش ، دوری از سستی و تنبلی ، اخذ مالیات و توزیع عادلانه آن در بین افراد فقیر و بی بضاعت ... تا از این طریق ، جلوی نظام های طبقاتی را مسدود نماید و از فـقـرا و مستمندان دستگیری كرده باشد

بــه راستی اگــر روزی مالیات اسلامی ، خمس و زكات ... بـه صورت كامل اخذ و جمع آوری شود و در بین فقرا و مستمندان واقعی، به گونه عادلانه تقسیم و توزیع شود، چه انقلاب عظیم اقتصادی به وقوع خواهد پیوست، آیا بازهم فقیر و نیازمندی باقی خواهند ماند كه به خاطر فقر و فلاكت ، بــه مــال و ثـروت دیگران ، چشم دوخته و در گوشه و كنار اجتماع ، اقدام به دزدی تجاوز بنماید و با اعمال خلاف قانون و رواج بی عفتی ... چـهـره اجتماع انسانی را مخدوش نموده ، نظم آسایش و امنیت اجتماعی را سلب كند؟ جواب قطعا منفی است ، لذا امام صادق (ع) می فرماید : «اگر همه مردم زكات اموال خود را بپردازند مسلمان فقیر و نیازمندی نخواهد ماند و مردم فقیر ، محتاج، گرسنه و برهنه نمی شوند مگر به خاطر گناه ثروتمندان»

مطلب رو مطالعه کنید نظر یادتون نره منتظرم

امام زمان در قرآن

امام زمان در قرآن

ولیعصر از القاب حضرت مهدى (ع) است. به حضرت، ولی عصرگفته اند چون ولایت دارد بر "عصر" و زمان، و مقدَم است بر زمان. پس حضرت بر خودِ زمان نیز امام است و نه فقط اثرپذیر نیست، كه تاثیر در زمان مى كند.

در بعضى روایات آمده كه منظور از عصر در سوره والعصر" عصر ظهور مهدى (ع) است كه در آن عصر، حق بر باطل به طوركامل غلبه مى كند. (تفسیر المیزان)

  امام زمان در نهج البلاغه

  در نهج البلاغه امیر مؤمنان(ع)درباره حضرت مهدى(ع)سخنانى آمده است. براى نمونه درباره سیرت حضرت ولى عصر(ع)در خطبه شیوایى چنین آمده: جامه حكمت به تن كرده،و آن را با جمیع آداب و شرایطش،از توجه و شناخت و اتصال با او وگسستن از غیر او، فراگرفته است. پس حكمت نزد آن حضرت گمشده اوست كه در جست و جوى آن كوشا است و آرزوى اوست كه به برآورده شدنش دل بسته است.هنگامى كه فتنه ها روى آورده اسلام غریب شود،او درگوشه اى عزلت مى گزیند و غربت اختیار مى نماید. رنج ها را به جان مى خرد و از عزلتگاه خود بیرون نمى آید.او یگانه بازمانده از حجت هاى پروردگار و واپسین جانشین از تبار پیامبران است.(نهج البلاغه عبده ج 02 ص 108 شرح باب الحدید ج2 ص 435)

  مکان امام زمان

بخشى از روایات تصریح دارندكه حضرت در میان مردم است و آنان را مى بیند و مى شناسد، ولى مردم آن حضرت را نمى شناسند و به طور مطلق نفى رؤیت مى كنند. امام صادق (ع) از حضرت على (ع) نقل مى كند: "اگر زمین، یك ساعت از حجت خالى باشد، ساكنان خود را فرو خواهد برد. حجت، مردم را مى شناسد، لیكن مردم او را نمى شناسد، همان گونه كه یوسف، مردم را مى شناخت و آنان او را نمى شناختند(غیبة نعمانی، ص 14)

امام صادق (ع) نیز درباره آن حضرت مى فرماید: "چگونه این امت انكار مى كندكه خداوند با حجت خود، آن گونه عمل مى كند كه با یوسف انجام داد و صاحب شما مظلومى است كه از حقش بازداشته شده. صاحب حكومت، در میان مردم رفت و آمد مى كند، در بازارهاى آنان گام مى نهد و در منزل هاى آنان قدم مى گذارد، ولى او را نمى شناسند، تا زمانى كه خداوند به او اجازه دهدكه خود را به آنان بشناساند؟ آن گونه كه به یوسف اجازه دادكه در پاسخ برادرش كه پرسید: آیا تو یوسفى بگوید: بله من یوسفم(غیبة نعمانى، ص 164)

مطلب رو مطالعه کنید نظر یادتون نره منتظرم