ولادت باسعادت هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت حضرت امام رضا (ع)

ولادت باسعادت هشتمین اختر تابناک

  امامت و ولایت  حضرت امام رضا (ع)           

 بر همگان مبارک باد.                                   

       صلّي الله عليــــــــك يـــــا علي بن مـوســـــي الـــرّضا

      نام : علی

لقب : رضا، صابر، زكي، ولي، فاضل، وفي، صديق، رضي، سراج الله، نورالهدي، قرة عين المؤمنين، مكيدة الملحدين، كفوالملك، كافي الخلق، رب السرير، و رئاب التدبير

کنیه : ابوالحسن

نام پدر : موسی

نام مادر : نجمه تکتم

تاریخ ولادت : 11 ذی القعده سال 148 هجری

محل ولادت : مدینه منوره

مدت امامت : 20 سال

مدت عمر : 55 سال

تاریخ شهادت : آخر ماه صفر سال 203 هجری

علت شهادت : انگور زهر آلود

نام قاتل : مأمون ملعون

محل دفن : خراسان

تعداد فرزندان : 1 پسر و1 دختر

مشهورترين لقب

مشهورترين لقب آن حضرت «رضا» است و در سبب اين لقب گفته اند: «او از آن روي رضا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده : از آن روي كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند. سر انجام، گفته شده است: از آن روي او رضا خوانده اند كه مأمون به او خشنود شد.»

در بند هواييم يا ضامن آهو       در فتنه رهاييم يا ضامن آهو

بي‌تاب و شكيبيم تنها و غريبيم                    بي‌سقف و سراييم يا ضامن آهو

عرياني پائيز خاموشي‌ پرهيز                  بي‌برگ و نواييم يا ضامن آهو

سرگشته‌تر از عمر بر‌گشته‌تر از بخت                          جوياي وفاييم يا ضامن آهو

آلوده بدنام فرسوده ايام                          با خود به جفاييم يا ضامن آهو

آلوده مبادا فرسوده مبادا                        اينگونه كه ماييم يا ضامن آهو

پوچيم و كم از هيچ هيچيم و كم از پوچ                     جز نام نشاييم يا ضامن آهو

ننگيني ناميم سنگيني ننگيم             در رنج و عناييم يا ضامن آهو

بي رد و نشانيم از ديده نهانيم                                    امواج صداييم يا ضامن آهو

صيد شب و روزيم پابند هنوزيم                         در چنگ فناييم يا ضامن آهو

مجبور مخير ابداع مكرر                    تقدير قضاييم يا ضامن آهو

افتاده به عصيان تن داده به كفران               آلوده رداييم يا ضامن آهو

حيران شده رنج توفان زده درد         درياي بكاييم يا ضامن آهو

تو گنج نهاني ما رنج عيانيم               بنگر به كجاييم يا ضامن آهو

با دامني اندوه خاموش‌تر از كوه                     فرياد رساييم يا ضامن آهو

با رنج پياپي در معركه ري                        بي‌قدر و بهاييم يا ضامن آهو

نه طالع مسعود نه بانگ خوش عود                    زنداني ناييم يا ضامن آهو

در غربت يمگان در محبس شروان                  زنجير به پاييم يا ضامن آهو

رانده ز نيستان مانده ز ميستان                         ا از تو جداييم يا ضامن آهو

سوداي ضرر ما كالاي هدر ما                        اوقات هباييم يا ضامن آهو

دلخسته و رسته از هر چه گسسته                      خواهان شماييم يا ضامن آهو

روزي بطلب تا يك شب به تمنا                                   نزد تو بياييم يا ضامن آهو

در صحن و سرايت ايوان طلايت                           بالي بگشاييم يا ضامن آهو

با ما كرم تو ما در حرم تو                            ايمن ز بلاييم يا ضامن آهو

چشم از تو نگيريم جز تو نپذيريم                            اصرار گداييم يا ضامن آهو

مشتاق زيارت تا جبهه طاعت                                بر خاك تو ساييم يا ضامن آهو

گوهر چه نبايد گو هر چه ببايد                                     در كوي رضاييم يا ضامن آهو

آيا بپذيري ما را بپذيري؟                               در خوف و رجاييم يا ضامن آهو

مهر است و اگر قهر شهد است و اگر زهر             تسليم شماييم يا ضامن آهو

فريادرسي تو عيسي نفسي تو                 محتاج شفاييم يا ضامن آهو

هر چند گنهكار هر قدر سيه‌كار                          بي‌رنگ و رياييم يا ضامن آهو

ما بنده درگاه در پيش تو، اما                   در عشق خداييم يا ضامن آهو

گوهر افشان كن زجان اي دل كه مي‌داني چه حاجت

مهبط نورالهي روضه پاك رضاست

در درياي فتوت گوهر كان كرم

آنكه شرح جود آبا كرامش هل آتاست

ظلمت و نور جهان عكسي زموي و روي است

موي او واليل اذا يغشي و رويش والضحاست

قبه گردون ندارد قد خار درگهش

يارب اين فردوس اعلي يا مقام كبرياست؟

سرمه‌اي از خاك پاي او كشيدست آفتاب

فضيلت زيارت امام رضا(ع)

 رسول خدا (ص) فرمود: بزودى پاره‏اى از بدن من در زمين خراسان دفن مى‏شود، هيچ غمگينى او را زيارت نمى‏كند، مگر آن كه خدا غمش را زايل مى‏كند و هيچ گناهكارى او را زيارت نمى‏كند، مگر آن كه خدا گناهانش را مى‏آمرزد. «قال رسول اللّه (ص) ستّد فَنُ بضعةٌ منى بخراسان مازارها مكروب الا نفس الله كربه و لا مذنب الا غفرالله ذنوبه» 10زيارت ائمه عليهم السلام مانند توبه از مكفرات است و مصداق: «ان الحسنات يذهبن السيئات» (هود: 114) مى‏باشد، رسول خدا (ص) اين كلام را در وقتى فرموده كه هنوز پدر و مادر امام هم به دنيا نيامده بودند.

امام جواد صلوات الله عليه به داوود صرمى فرمود: «من زار ابى فله الجنة» .11 هر كه قبر پدرم را زيارت كند اجرش بهشت است .

و در روايت ديگرى فرمود: هر كس قبر پدرم را عارفاً بحقه زيارت كند ازطرف خدا بهشت او را ضمانت مى‏كنم: «قال ابوجعفر محمد بن على الرضا (ع) ضمنت لمن زار قبر ابى (ع) بطوس عارفاً بحقه الجّنةَ على اللّه عزوجل» 12.

 بـنـویـسید به روی قـبـر و به روی کـفنم

 عـاشـق و دیـوونه امام رضـا(ع) منم منم

نـام او حک شده بر لـوح دل و سـینه ام

حـرم قـشنـگ او کــربــلاء و مـدیـنـه ام

 پـر و بـال کـفـتـراش سـایـه بون دل منه

 از ازل مهر رضا(ع) در آب و در گل منه

تزاوَرُوا تحـابـوا و تصـافحُـوا و لا تحـاشمـوا

ولادت حضرت معصومه وامام رضا (ع) مبارک باد

السلام عليک يا علي بن موسي الرضا المرتضي، حجتک علي من فوق الارض

هر کس که محبت امام رضا (ع) را در دلش دارد  بچه محله امام رضا (ع) است.

کفتر کهنه ایوون طلایم

بچه محله امام رضایم

                       یا امام رضا(ع)

یا معین الضعفاء یار غریبون

ای گل فاطمه قلبم و نسوزون

وقتی تابوت ما اومد تو حریمت

جان هر کی دوست داری رو برنگردون

ما  فقط با کوچه تو آشناییم

بچه محله امام رضاییم

چهل حدیث از امام رضا (ع)

1-      بهترين و ارزنده ترين خصلت ها : انجام كارهاي نيك، فرياد رسي بيچارگان و بر آوردن آرزوي آرزومندان است.[1][1]

2-      از بخششي كه زيان آن براي تو بيش از سودي است كه به برادرانت ميرسد خودداري كن.[2][2]

3-      ايمان عبارت است از : اقرار به زبان ،‌شناخت با قلب و عمل نمودن با اعضاء و جوارح [3][3]

4-      بالاترين درجه عقل خودشناسي است [4][4]

5-      آن كس كه براي رضاي الله كسي را به برادري گزيند خانه اي را در بهشت بدست آورده است . [5][5]

6-      بهترين ثروت شخص و برترين اندوخته اش صدقه است [6][6]

7-      خوش خلقي دو گونه است : فطري و اختياري ولي صاحب خلق خوش اختياري برتر است[7][7]

8-      شكيبايي بر بلا زيبا و پسنديده است ولي برتر از آن صبر در برابر محّرمات است

9-      سرآمد طاعت الله تعالي صبر و رضاست [8][9]

10-   عبادت به زيادي نماز و روزه نيست بلكه به انديشيدن در امر پروردگار متعال است [9][10]

11-   با دوستان فروتن باش ، از دشمن احتياط كن و با عموم مردم گشاده رو باش [10][11]

12-   در شگفتم از آن كس كه بردگان را با دارايي خود مي خرد و آزاد مي‌كند چگونه آزادگان را با اخلاق خوش خود نمي خرد . [11][12]

13-   بي اعتنايي به دارايي مردم ، بهتر از بذل و بخشش است [12][13]

14-   ياري كردن ناتوان ، بهتر از صدقه دادن است [13][14]

15-   بهترين مال و ثروت آن است كه وسيله حفظ آبروي انسان شود . [14][15]

16-   براي كودك شيري بهتر از شير مادرش نيست [15][16] 

17-   آن كس كه خود را در معرض تهمت قرار دهد نبايد كسي را كه به او گمان بد برده است ملامت كند. [16][17]

18-   كسي كه بيدادگري پيشه كند ، از عقوبت ايمن نخواهد ماند . [17][18]

19-   كسي كه بخواهد بي نيازترين مردم باشد ، بايد به آنچه نزد الله تعالي است اطمينان داشته باشد . [18][19]

20-   آن كه در راه حق صبر كند ، الله تعالي بهتر از آنچه در برابرش صبر كرده است بدو عوض خواهد داد . [19][20]

21-   هر كه خوش دارد كه عمرش طولاني و روزي اش افزون شود صله رحم به جاي آورد .[20][21]

22-   كسي كه اندوهي از دل مومن بزدايد ، الله تعالي در روز قيامت اندوه را از دل او برطرف نمايد [21][22]

23-   خوشبو ساختن خود از اخلاق انبيا عليهم السلام است پاكيزگي از اخلاق انبيا عليهم السلام است . [22][23]

24-   پيمان شكن از حوادث ناگوار در امان نباشد . [23][24]

25-   هر گاه دانشمندان ، علم و حكمت را به غير اهلش عرضه كنند آن را تباه كرده اند [24][25] 

26-   از حقوق ميهمان آن است كه او را تا د رمنزل همراهي كني [25][26]

27-   حقيقت ايمان : انجام واجبات و دوري از محرمات است . [26][27]

28-   در ترازوي اعمال ، هيچ چيز گرانسنگ تر از اخلاق نيكو نيست . [27][28]

29-   خاموشي دري از درهاي حكمت است . [28][29]

30-   دوست هر كس عقل اوست و دشمنش جهل او [29][30]

31-   الله متعال عمل بنده اي را كه انديشه بدي نسبت به مومني در دل داشته باشد نمي‌پذيرد . [30][31]

32-   از حرص و حسد بپرهيزيد زيرا اين دو خصلت موجب هلاك امت هاي پيشين شده است.[31][32]

33-   سروران مردم ، در دنيا بخشندگانند و در آخرت پرهيزگاران . [32][33]

34-   بر حق شكيبا باشيد ، اگر چه تلخ و ناگوار باشد . [33][34]

35-   هيچ پارسايي سودمند تر از دوري از گناهان و خودداري از آزار مومن نيست . [34][35]

36-   كسي كه مي‌خواهد عزيز ترين مردم باشد بايد در نهان و آشكار تقواي الهي را پيشه سازد.[35][36]

37-   عقل موهبتي است الهي ، ولي ادب با كوشش و رنج حاصل مي‌شود . [36][37]

38-   تدبير قبل از عمل ، تو را از پشيماني در امان مي‌دارد [37][38]

39-   تفكر آئينه توست ، كه بدي ها و خوبي هايت را به تو نشان مي دهد . [38][39]

40-   هديه، كينه ها را از دلها ميزدايد . [39][40]

بیا مهدی(ویژگی های حکومت مهدوی)

گفت از عشق چه می دانی؟ ********* گل گفت چه گویم که تو خود معنی عشقیبرای براندازی ظلم و کین*** به زانو درآوردن مشرکین *** برای تعالی دین مبین *** برای سرافرازی مسلمین *** جهان تشنه ی جلوی روی توست *** پزیرای آن روی نیکوی توست *** تو ختم امامان عثنی عشر *** تو روشنی بخش راه بشر *** بیا مهدی ای نور ایمان بیا *** امید دل بی قراران

ويژگى‏هاى حكومت حضرت مهدى(عج)
 

ويژگى اول
اول اين‏كه اين حكومت، حكومتى جهانى است. حكومتى نيست كه در يك گوشه‏اى از زمين برقرار شود. حكومتى است جهانى كه همه جهان را مسخّر مى‏كند و همه را تحت اختيار خودش قرار مى‏دهد.
از روايات فراوان اين مسأله استفاده مى‏شود. علاوه بر اين، آيه «...اِنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِىَ الصَّلِحُونَ»(2) و آيات ديگر دلالت مى‏كند كه يك زمانى صالحان حاكم زمين مى‏شوند.
يكى از خصوصيات اين حكومت كه با حكومت‏هاى ديگر خيلى تفاوت دارد، حكومت واحد جهانى بودن است. حكومت‏هاى متعدد نيست. شما مطلع هستيد كه الآن جهان در چه حالى است. حكومت‏هاى مختلفى در جهان است. همه اين اختلافات بايد برطرف بشود و يك حكومت حاكم گردد. اين عقيده‏اى است كه ما شيعيان داريم.

ويژگى دوم
ويژگى دوم حكومت حضرت مهدى - سلام‏اللَّه عليه - گسترش اسلام در همه جهان است به‏گونه‏اى كه هيچ ده، قريه يا جايى نيست مگر صداى اذان در آن جا به گوش مى‏رسد. آيا در آن زمان اديان آسمانى مثل يهود و نصارا باقى مى‏مانند يا نه؟ اين مسأله‏اى ديگر است كه فعلاً در آن قسمت بحث نمى‏كنيم. اما مسأله اين است كه اسلام در همه جهان گسترش پيدا مى‏كند. ترديدى هم از لحاظ روايات نيست. شما مطلع هستيد كه مسلمانان الآن چه مقدارند و غير مسلمانان چقدر هستند. يك ششم جمعيت جهان مسلمانند و بقيه غير مسلمان. به هر حال، اكثريت جهان در اختيار غير مسلمان‏ها است؛ ولى در حكومت حضرت مهدى(عج) همه جهان در اختيار مسلمانان قرار مى‏گيرد.

قسمت دوم
مسأله دوّم اين است كه حضرت حكومت واحد جهانى را چگونه ايجاد مى‏كند؟ آيا به واسطه معجزه تحقق مى‏پذيرد؟
آيا خداوند متعال كارى مى‏كند كه همه جهان يكباره دگرگون شود يا اين‏كه از طريق معجزه نيست؟
از راه‏هاى معمول و متعارف است. از روايات استفاده مى‏شود كه موفقيت حضرت در تأسيس حكومت به وسيله جنگ و خونريزى و جهاد است كه حضرت به وسيله آن پيروز مى‏شود.
[ در اين مورد ]من چند روايت بخوانم:

روايت اول
شباهت امام زمان (عج) به پيامبر (ص)
امام محمد باقرعليه السلام مى‏فرمايند: «و اما شبهه من جدّه المصطفى‏صلى الله عليه وآله...(4)» شباهت حضرت مهدى(عج) به جدش پيامبر اسلام‏صلى الله عليه وآله در اين است كه «...فخروجه بالسيف...(5)» قيامش و نهضتش با شمشير است.
البته اين خود مسأله‏اى است كه شمشير همان شمشير سابق است يا نه؛ چون در زمان صدور اين روايت وسيله جنگ شمشير بوده، حضرت فرموده شمشير. حالا در هر زمان با هر سلاحى كه در آن زمان است؛ اما به هر حال با سلاح است. «و اما شبهه من جده المصطفى‏صلى الله عليه وآله فخروجه بالسيف و قتله اعداءاللَّه و اعداء رسوله‏صلى الله عليه وآله و الجبارين و الطواغيت و انه ينصر بالسيف و الرعب(6)» حضرت پيروز مى‏شود به واسطه شمشير و رعبى كه در دل دشمنان مى‏افتد كه اين يك امتيازى است. وقتى كه جنگ، يك جنگ واقعاً موفقى باشد، طرف مقابل در درونش ترس مى‏افتد. در ابتداى امر شايد اين‏طور نباشد؛ ولى وقتى كه استقامت و موفقيت با هم باشد، طرف ديگر مرعوب مى‏شود. «انه ينصر بالسيف و الرعب»؛ ترس در دل دشمنان مى‏افتد و خودشان را تسليم مى‏كنند. اما مرحله اولش با جنگ است «...و انه لا ترد له راية(7)...»؛ پرچم‏هايى كه حضرت‏عليه السلام به اين طرف و آن طرف مى‏فرستد، هيچ كدامشان با شكست روبرو نمى‏شوند.
اين جور نيست كه بعضى‏ها شكست بخورند، همه موفق مى‏شوند. اين روايتى است كه وسيله پيروزى را ذكر مى‏كند.

روايت دوم
چگونگى شكل‏گيرى حكومت امام مهدى (عج)
سؤال و جواب
بشير النبّال مى‏گويد: «قلت لابى جعفرعليه السلام: انهم يقولون ان المهدى لو قام استقامت له الامور عفواً و لا يهريق محجمة دم... .(8)»؛
جواب امام (ع)
اگر قرار بود به وسيله كارسازى و معجزه اوضاع برايش درست مى‏شد، براى پيغمبرصلى الله عليه وآله مى‏شد و در زمان پيغمبرصلى الله عليه وآله انجام مى‏گرفت. در حالى كه پيغمبرصلى الله عليه وآله خودش در جنگ دندانش شكست، پيشانى‏اش خون آلود شد، در جنگ‏هاى مختلف شركت كرد و خودش وارد ميدان مى‏شد. پس معلوم است پيروزى بايد به وسيله جنگ باشد. اين جور نيست كه بگوييم براى پيغمبر اسلام‏صلى الله عليه وآله امكان داشت به وسيله معجزه اين كار محقق شود؛ اما تحقق پيدا نكرد و آن را گذاشتند براى حضرت مهدى(عج). موفقيت و پيروزى با جنگ و خونريزى است. «...كلاً والذى نفسى بيده(9)...» بعد فرمود: «...حتى نمسح نحن و انتم العرق و العلق(10)...»؛ نه اين جور نمى‏شود مگر اين‏كه ما و شما در ميدان جنگ، جنگ كنيم و خونى ريخته شود و عرقى بريزيم در راه جهاد «...ثم مسح جبهته(11)...»؛ سپس حضرت (ع) دستى به پيشانى خود كشيد و فرمود بايد عرق‏ها جارى شود.
از اين قبيل روايت‏ها استفاده مى‏شود كه قيام حضرت يك قيام طبيعى و عادى است همراه جنگ و خونريزى و امثال اين‏ها. چنان نيست كه خود به خود درست شود. وقتى اين‏طور شد، ما بايد وضع موجود را ارزيابى كنيم. ما انتظار داريم جهان يك روزى در اختيار حضرت مهدى(عج) باشد و در اختيار اسلام باشد و حضرت اين را به وسيله جنگ انجام مى‏دهد.
سئوال‏ها
يك مقدارى هم دقت داشته باشيم در وضع موجود و زمان حاضر: سلاح‏هاى موجود، مجهز بودن كشورها به اسلحه‏هاى مختلف اتمى و غير اتمى. آينده هم نمى‏دانيم به كجا مى‏رسد. اين وضع موجود را بايد ارزيابى كنيم. بايد حساب شود حالا با اين وضع ما چه كار كنيم؟ ما چه وظيفه‏اى داريم؟ آيا وظيفه شيعيان در برابر چنان آرمان مهمى اين است كه تنها براى حضرت و ظهورش دعا كنند و جشن و چراغانى داشته باشند. البته اين‏ها اشكال ندارد بايد اين كارها را بكنيم؛ اما آيا وظيفه منحصر به اين‏ها است؟ آيا نبايد جهان براى ظهور حضرت آمادگى پيدا كند تا حضرت مهدى(عج) ظهور فرمايد. اين آمادگى را چه كسى بايد به وجود آورد؟
آيا شيعيان در اين قسمت مسؤوليت ندارند؟ آيا آن‏ها نيستند كه چنين حكومتى را انتظار دارند، پس بايد زمينه‏اش را فراهم كنند. من فكر مى‏كنم آمادگى حتماً لازم است. اين آمادگى خود به خود به وجود نمى‏آيد، ما بايد آن را به وجود بياوريم. البته شايد در طول زمان يك مقدارى از آن به وجود بيايد؛ ولى آن كسانى كه منتظر چنين حكومتى هستند، بايد زمينه آن را فراهم كنند.

 

آرمان‏ها
 

باز مى‏گرديم به آرمان‏هايى كه اول داشتيم؛ مثلاً ما مى‏گوييم حضرت مى‏آيد تا همه جهان را مسلمان بكند. آيا براى پذيرفتن اسلام آمادگى لازم نيست؟ آيا نبايد كارى كرد كه مردم جهان آماده پذيرش اسلام باشند؟ الآن چه مقدار آماده‏اند؟ مردم و ما چه مقدار در اين قسمت سرمايه‏گذارى كرده‏ايم؟ اين مسأله مهم است. ما مى‏گوييم حضرت مى‏آيد تا شرك و بت‏پرستى را ريشه‏كن كند. شما توجه داريد كه وضع جهان الآن چگونه است؟
آيا مى‏دانيد بيش‏تر مردم جهان مشرك هستند؟ اين بودايى‏ها و امثال اين‏ها همه مشرك هستند. در بسيارى از كشورها بت پرستى رايج است. ما چه مقدار مبارزه با شرك داشته‏ايم و مردم را براى پذيرش توحيد آماده كرده‏ايم؟
آيا فكر كرده‏ايم امام(ع) مى‏خواهد بيايد با شمشير همه اين‏ها را بكشد، اين كه نمى‏شود. حضرت مى‏آيد تا يك حكومت واحد جهانى تأسيس كند. ما چه مقدار كار كرده‏ايم؟ آيا وظيفه نداريم؟ ما انتظار داريم حضرت ظهور بكند و ستم را براندازد. ما براى مبارزه با ستم در ايران خودمان چه كرده‏ايم و چه بايد بكنيم؟ آيا در مورد اجراى عدالت كامل در خود ايران چه مقدار موفق بوده‏ايم؟ در كشورهاى ديگر چه كارى كرده‏ايم؟ نبايد جهان آماده باشد كه اين ظلم برطرف شود. انتظار داريم كه حضرت بيايد با معجزه اين كار را بكنند؟ فكر نمى‏كنم اين‏طور باشد. اين‏ها در صورتى امكان دارد كه ما آمادگى داشته باشيم و جهان را براى آن آماده كنيم.

 

مراحل آماده سازى
 

مرحله اول
در اين باره من به دو قسمت اشاره مى‏كنم: يك قسمت راجع به خود ما است. ما انتظار داريم حضرت ظهور كند و حكومتى تأسيس كند كه طبق قوانين اسلام اداره شود و ستم هم نباشد.
آيا ما در زندگى شخصى خودمان ظلم نداريم؟ آيا با دوستان و اطرافيان خود واقعا عادل هستيم؟ هيچ ظلمى نمى‏كنيم؟ آيا ما به زن‏ها، بچه‏ها، همسايه‏ها و همكارانمان ظلم نمى‏كنيم؟ پس ما منتظر حضرت هستيم كه بيايد گردنمان را بزند؟! پس اول كار اين است كه خودمان به اسلام عمل بكنيم. اول راهش اين است كه ما خودمان به آنچه انتظار داريم كه حكومت حضرت مهدى(عج) بيايد و تحقق بخشد، عمل بكنيم. اگر چنين شد، جزء ياران امام مى‏شويم و اما اگر خودمان ظالم هستيم، ستمكار هستيم، اگر در اجتماع خودمان ستم فراوان است، چه كسى بيايد اصلاح كند؟ ما نبايد انتظار داشته باشيم حضرت بيايد و ما مشمول پاكسازى حضرت قرار بگيريم.

ما بايد سعى كنيم احكام اسلام را - چنان كه هست - اجرا كنيم و بر اساس اخلاقيات و اجتماعيات آن خودمان را اصلاح كنيم. فرض بفرماييد اگر جمعيت 60 ميليونى شيعه ايران همه خوب شدند و مسلمان واقعى شدند، مى‏توانند يار و ياور امام باشند.

مرحله دوم
مرحله دوم اين است كه ما بتوانيم همين مسأله را به جهانيان تفهيم كنيم و بگوييم اگر شما هم مى‏خواهيد زندگى‏تان خوب شود، بايد به مسائل اسلامى عمل كنيد. اگر بتوانيم يك حكومت عادل بدون ظلم و طبق قوانين اسلام پديد آوريم، مى‏توانيم به جهانيان بگوييم ببينيد چه جور حكومت ايران حكومت عادلى است، احكام اسلام چگونه شكوفا شده و عالى شده، شما هم اين كار را بكنيد. به علاوه بايد با وسائل گوناگونى كه در اختيار داريم، اسلام و ارزش‏هاى اسلامى را در جهان معرفى كنيم. وقتى جهان آماده شد؛ يعنى همه كسانى كه در جهان زندگى مى‏كنند اين جور آمادگى پيدا كردند؛ وقتى آن‏هايى كه سلاح مى‏سازند، حتى دانشمندان و آن‏هايى كه علوم را در اختيار دارند اين مسائل را پذيرفتند، آن وقت مى‏توان گفت زمينه ظهور حضرت مهدى(عج) فراهم شده است.
خوب است ما ابتدا وظيفه خودمان را بدانيم و در اين راه كوشش بكنيم. بنده فكر مى‏كنم مسأله انتظار مهدى موعود(عج) و نجات دهنده غيبى يك عقيده مهم و سازنده‏اى است كه اگر ما شيعيان درست عمل مى‏كرديم، الآن وضع جهانى خيلى بهتر از حالا بود و در نهايت هم بايد ما اين كار را بكنيم. آن كسى كه مى‏تواند اين كار را ترويج كند، روحانيت است.
اين كارهاى معمولى مانند برگزارى جشن‏ها و امثال اين‏ها در مورد امام زمان(عج) مطلوب و خوب است؛ اما اصل هدف در خصوص حضرت گم شده، بايد جامعه را به اين سو حركت دهيم.
خاتمه بحث
در پايان فقط دو روايت را عنوان مى‏كنم:
روايت اول: آمادگى عقلى
يك روايت از امام صادق‏عليه السلام است «اذا قام قائمنا(12)...»؛ وقتى حضرت قيام مى‏كند. «...وضع يده على رؤوس العباد(13)...»؛ دستش را بر سر بندگان قرار مى‏دهد. حالا «وضع يده»؛ يا دست خدا يا دست خودش است، دو احتمال است. به هر حال، دستش را بر سر بندگان قرار مى‏دهد و عقل‏هاى اين‏ها را متمركز مى‏سازد. «...فجمع به عقولهم(14)...»؛ و اخلاق آن‏ها را كامل مى‏كند؛ «و اكمل به اخلاقهم(15)...»؛ به وسيله اين آمادگى پيدا مى‏كنند حق را بپذيرند؛ چون ستم نتيجه جهالت است. نپذيرفتن اسلام نتيجه نادانى است. اگر مردم عقلشان به جا آمد و توانستند مسائل واقعى را درك بكنند، اسلام را قبول مى‏كنند.
از اين روايت معلوم مى‏شود در زمان حضرت مردم آمادگى عقلى پيدا مى‏كنند اما اين هم به وسيله معجزه نيست. زمينه‏اش را بايد آن كسانى كه در انتظار حضرت هستند، به وسيله تبليغات و مسائل ديگر فراهم كنند.

روايت دوم : آمادگى براى ظهور
روايت ديگرى است كه ابوجعفرعليه السلام مى‏فرمايد:
«اترى من حبس نفسه على‏اللَّه (عزّ و جّل) لايجعل‏اللَّه له مخرجاً(16)...»؛ يعنى هر كسى كه نفس خودش را وقف خدا بكند فكر مى‏كنيد كه خدا مخرجى را برايش قرار نمى‏دهد، راه نجات برايش قرار نمى‏دهد؟! بعد فرمودند «...واللَّه ليجعلن اللَّه له مخرجاً(17)...»؛ به خدا قسم، خداوند مخرجى را برايش قرار مى‏دهد؛ اما به شرطى كه خودش را وقف كند. ما نمى‏دانيم چه مقدار خودمان را وقف امام زمان(عج) كرده‏ايم و در راه قيام حضرت و حكومت مهم جهانى او اقدام كرده‏ايم. نمى‏دانيم آيا ما هم تابع يك حالت موجود نيستيم؟ ما كه بايد مردم را ارشاد و هدايت بكنيم، ما هم تابع وضع موجود نيستيم؟ آن كسى كه خود را وقف كرده فكر مى‏كنم غير از ما باشد! همان‏ها بودند كه در جبهه خودشان را وقف كرده بودند. آن‏ها بودند كه به اين اميد كارهايى كردند. منتظران حضرت همان‏ها بودند كه در جبهه‏ها بودند. آقايان يادشان هست در زمان جنگ جوان‏هابا چه شور و عشقى خود را فدا مى‏كردند. واقعاً خود را فدا مى‏كردند. آن‏ها منتظر واقعى بودند. «...رحم‏اللَّه عبداً حبس نفسه علينا(18)...»؛ خدا رحمت كند كسانى را كه نفس خود را براى ما حبس و وقف مى‏كنند. «...رحم‏اللَّه عبداً احيا امرنا(19)...»؛ خدا رحمت كند مردمى را كه امر ما را احيا كنند؛ يعنى حكومت ما را احيا كنند؛ يعنى برپا بدارند و ترويج كنند.
اين خود به خود شدنى نيست. آمادگى مى‏خواهد، آمادگى جنگى مى‏خواهد. وقتى مردم واقعاً آماده باشند براى اين‏كه در راه اين هدف بزرگ جنگ بكنند، سلاح و نيرو لازم دارند.
امام صادق‏عليه السلام مى‏فرمايد:
خودتان را براى ظهور حضرت مهدى(عج) آماده كنيد ولو به ذخيره كردن يك تير. خودتان را براى ظهور حضرت آماده كنيد ولو اين‏كه يك تفنگ بخريد و يك تير آماده كنيد. آمادگى بالاترى را مى‏گويد به حدى كه واقعاً در برابر جهان و سلاح‏هاى پيشرفته جهان آمادگى پيدا بكنيد. اين خيلى مهم است.
انتظار اين است كه به‏طور جدى در اين مسير باشيم. مردم را و خودمان را براى آمادگى در اين راه آماده كنيم تا از اصحاب واقعى و ياران امام زمان(عج) شويم. ان‏شاءاللَّه.
ان شاءاللَّه خداوند زمينه ظهور حضرت را فراهم كند و ما را زمينه ساز تأسيس حكومت جهانى اسلام قرار دهد.